ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.
برخی از جزایر از تاریخ ناپدید می شوند نه به این دلیل که کوچک یا دور افتاده هستند، بلکه به این دلیل که جهان تصمیم می گیرد که سکوت امن تر از تماس است. یکی از این جزایر در خلیج بنگال قرار دارد که عمداً توسط قانون، فاصله و علائم هشدار محافظت می شود. هنگامی که به یک جنبش انسانی گسترده تر متصل شد، مشخص شد که توجه بیرونی باعث بیماری، مرگ و فروپاشی می شود. آنچه در پی آن رخ داد یک توافق جهانی غیرمعمول بود: با دور ماندن از زندگی محافظت کنید. امروزه کمتر از پنجاه نفر باقی مانده‌اند که مانند اجدادشان قرن‌ها پیش زندگی می‌کنند، در حالی که بقیه کره زمین از دور تماشا می‌کنند.
1. مکانی حذف شده از جهان
جزیره سنتینل شمالی تقریباً در 1200 کیلومتری شرق سرزمین اصلی هند قرار دارد و حدود 60 کیلومتر مربع از جنگل های انبوه و صخره های مرجانی را پوشش می دهد. اگرچه کوچک است، اما جداسازی آن با دقت غیرعادی اعمال می شود. قانون هند هر کسی را از رسیدن به 5 مایل دریایی منع می کند، یک بافر که برای جلوگیری از تماس تصادفی طراحی شده است. تصاویر ماهواره ای هیچ جاده، بندر یا پاکسازی را نشان نمی دهد، فقط پوشش گیاهی غلیظ و سواحل باریک را نشان می دهد. تخمین زده می شود که کمتر از 40 تا 50 نفر در آنجا زندگی می کنند که در مقایسه با قرون گذشته کاهش چشمگیری داشته است. صخره های اطراف، که تقریباً 500 متر از ساحل امتداد دارند، به طور طبیعی کشتی های بزرگ را مسدود می کنند و نامرئی جزیره را تقویت می کنند و ترافیک مدرن را در فاصله محاسبه شده نگه می دارند.
2. جمعیتی به حد محدود کاهش یافته است
سوابق تاریخی حاکی از آن است که جمعیت سنتینلی پیش از شروع تماس خارجی پایدار در قرن نوزدهم، زمانی به چند صد نفر، احتمالاً بیش از 300 نفر، می رسید. اکتشافات بریتانیا در دهه 1880 باعث شیوع سرخک و آنفولانزا شد، بیماری هایی که ساکنان جزیره نسبت به آن مصونیت نداشتند. میزان مرگ و میر ویرانگر بود و کل خانواده ها را در عرض چند سال از بین برد. در پایان قرن بیستم، نظرسنجی ها تخمین زدند که تنها حدود 40 نفر باقی مانده بودند. نرخ زاد و ولد پایین به نظر می رسد و امید به زندگی به طور متوسط کمتر از 50 سال است. این فروپاشی شدید جمعیتی، سیاست مدرن را شکل داد، زیرا مقامات متوجه شدند که حتی تعامل محدود نیز می تواند از نظر ریاضی جمعیت را به سمت انقراض سوق دهد.
3. چرا جهان انزوا را تحمیل می کند؟
بر خلاف اکثر مناطق حفاظت شده، این جزیره برای منابع محافظت نمی شود، بلکه برای بقا است. مدل های پزشکی نشان داد که یک ویروس آنفولانزا می تواند بیش از 50 درصد از جمعیت باقی مانده را در عرض چند هفته بکشد. در سال 1956، هند به طور رسمی این جزیره را به عنوان ذخیره گاه قبایلی محدود اعلام کرد که بعداً با گشت زنی هایی که میلیون ها دلار در سال هزینه داشت، تقویت شد. هیچ مجوز توسعه وجود ندارد، هیچ تیم سرشماری اجازه فرود ندارند، و حتی عملیات نجات نیز موفق به برقراری تماس نمی شود. سیاست ساده است: تعهد صفر برابر است با حداکثر شانس بقا. این یکی از موارد نادری است که در آن دولت‌های مدرن غیبت را به مداخله ترجیح می‌دهند، با هدایت اپیدمیولوژی به جای اقتصاد.
4. زندگی روزمره بدون دوران مدرن
زندگی در این جزیره از ریتم هایی پیروی می کند که توسط نور روز، جزر و مد و فصول تعیین می شود، نه ساعت یا تقویم. سنتینله‌ها به شکار خوک‌های وحشی با وزن 50 کیلوگرم، ماهیگیری در صخره‌های کم عمق و جمع‌آوری میوه‌ها از جنگل‌هایی که تقریبا 90 درصد از زمین را پوشانده‌اند، می‌پردازند. هیچ مدرکی از کشاورزی، ابزار فلزی یا فناوری آتش‌سازی فراتر از روش‌های طبیعی ثبت نشده است. خانه‌ها پناهگاه‌های موقتی هستند که هر ساله با تغییر سواحل طوفان بازسازی می‌شوند. بدون زبان نوشتاری یا اعداد فراتر از شمارش اولیه، دانش به صورت شفاهی منتقل می شود. همه فرهنگ مادی آنها با آنچه که می توان در دست حمل کرد، متناسب است و از تراکم جمعیت کمتر از یک نفر در کیلومتر مربع پشتیبانی می کند.
5. محدودیت اخلاقی زنده
این جزیره نشان دهنده یک خط اخلاقی نادر است که بشریت پذیرفته است از آن عبور نکند. گردشگران، فیلمسازان و پژوهشگران ممنوع هستند و مجازات هایی از جمله زندان و جریمه های سنگین وجود دارد. علیرغم کنجکاوی جهانی، از سال 2000 تاکنون کمتر از 12 مورد تأیید شده مشاهده شده است که عمدتاً از قایق های گشتی از راه دور بوده است. Sentinelese به طور مداوم تماس را رد کرده و از پیکان های هشدار دهنده برای اعمال مرزهای خود استفاده می کنند. در دنیای 8 میلیارد نفری، این جامعه با طرد شدن زنده می ماند، نه ادغام. ادامه وجود آن، فرضیات مدرن در مورد پیشرفت را به چالش می کشد، و نشان می دهد که حفظ گاهی به معنای انتخاب جهل بر نفوذ است.
سایر پست های وبلاگ که ممکن است دوست داشته باشید
