ناچز، هانیبال و دوبوک هنوز از رودخانه ای پول در می آورند که اکثر آمریکایی ها فقط بر فراز آن پرواز می کنند

ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

رودخانه می سی سی پی هنوز اقتصاد واقعی را در شهرهایی که در کرانه های آن رشد کرده اند، اداره می کند، حتی در زمانی که اکثر آمریکایی ها رودخانه را به صورت خط آبی مشاهده می کنند که از پنجره هواپیما نمایان می شود. ناچز، می سی سی پی؛ هانیبال، میسوری؛ و دوبوک، آیووا، هر کدام نسخه متفاوتی از یک شرط بندی را ساختند: اینکه خود رودخانه، و نه فقط صنعتی که زمانی از آن پشتیبانی می کرد، ارزش چیزی دارد.

ناچز داستان خود را با دقت می فروشد

ناچز یکی از بزرگترین عمارت‌های پیش از جنگ را در جنوب دارد که میراث مستقیم ثروت پنبه‌ای است که آن را قبل از جنگ داخلی به یکی از ثروتمندترین شهرهای ایالات متحده تبدیل کرده است. امروز، همان عمارت‌ها، که بسیاری از آنها هنوز مالکیت خصوصی دارند، از اقتصاد توریستی مبتنی بر تورهای خانگی، رویدادهای زیارتی، و به‌طور فزاینده‌ای، ترافیک سفرهای دریایی در رودخانه حمایت می‌کنند: خطوط کروز آمریکا و سایر اپراتورها به‌عنوان بخشی از برنامه‌های سفر رودخانه می‌سی‌سی‌پی به طور منظم در ناچز توقف می‌کنند و مقامات گردشگری محلی نامه‌های تأثیر اقتصادی قابل توجهی را مستند کرده‌اند که مستقیماً به این سفرها مربوط می‌شود.

قسمت ناهنجار سخنرانی ناچز

ناچز در سال‌های اخیر تلاش کرده است تا داستان کامل‌تری را همراه با گشت‌هایی در عمارت‌های پیش از جنگ، از جمله مکان‌های مرتبط با تجارت برده داخلی که در وهله اول ثروت پنبه‌ای شهر را ممکن می‌سازد، بیان کند. این محاسبه هنوز در حال انجام است و تنش واقعی بین نسخه کارت پستالی تاریخ Natchez و نسخه ای که مکان های تاریخی خود اکنون در تلاش برای ارائه هستند ایجاد می کند.

هانیبال بر اساس یک نویسنده ساخته شده است

کل هویت توریستی هانیبال حول محور مارک تواین ساخته شده است که در آنجا بزرگ شد و از آن به عنوان الگویی برای سنت پترزبورگ خیالی در تام سایر و هاکلبری فین استفاده کرد. خانه و موزه پسرانه مارک تواین دارای مرکزی است که تقریباً به طور کامل در اطراف فروشگاه‌ها، موزه‌ها و تورهای رودخانه‌ای با مضمون تواین ساخته شده است. بدون اتصال تواین، هانیبال شهری با حدود 17000 نفر با جاذبه های محدود دیگر است. با آن، این شهر بازدیدکنندگانی را از سراسر کشور جذب می‌کند تا در خیابان‌هایی قدم بزنند که الهام‌بخش ادبیات قرن نوزدهم آمریکا هستند.

• بر خلاف بسیاری از شهرهای کوچک رودخانه میسوری که جمعیت خود را از دست داده اند، جمعیت هانیبال برای دهه ها تقریباً ثابت مانده است.
• این شهر به شدت به یک فصل گردشگری تکیه دارد که بر ترافیک رودخانه های تابستانی و جشنواره های مرتبط با تواین متمرکز است.
• گردشگری با قایق‌های رودخانه‌ای، از جمله توقف‌های گاه به گاه در خطوط کروز رودخانه آمریکا، مکمل اقتصاد یک روزه سفری است که تواین ترویج می‌کند.

دوبوک متنوع شد و کار کرد

دوبوک بر خلاف زمین‌های هموارتر در جنوب، بر روی بلوف‌های رودخانه‌ای تماشایی نشسته است و برخلاف ناچز یا هانیبال، اقتصاد مدرن خود را عمدتاً بر پایه گردشگری نوستالژی بنا نکرده است. شهر ساحل رودخانه خود را با موزه ملی رودخانه می سی سی پی و آکواریوم و یک رودخانه مختلط واقعی بازسازی کرد، در حالی که به مشاغل تولیدی، بیمه و مراقبت های بهداشتی که هیچ ارتباطی با گردشگری رودخانه ای ندارند، متنوع شد.

این تنوع بخش بزرگی از این است که چرا جمعیت و اقتصاد دوبوک نسبت به بسیاری از شهرهای رودخانه‌ای با وسعت مشابه در جنوب آن پایدارتر بوده است. این رودخانه در هویت شهر و یک جاذبه واقعی توریستی باقی مانده است، اما این تنها چیزی نیست که چراغ ها را روشن نگه می دارد و دوبوک را از چرخه فصلی رونق و رکود که شهرهای بیشتری مانند هانیبال به آن وابسته هستند، محافظت می کند.

وجه اشتراک این سه

هیچ یک از این شهرها وانمود نمی کنند که صنایع رودخانه ای قرن نوزدهم در حال بازگشت هستند: تجارت کشتی های بخار، ثروت پنبه، اقتصاد چوب بری که دوبوک را ساخته بود برای همیشه از بین رفته اند. آنچه باقی می ماند یک اقتصاد توریستی است که از خاطره و حضور فیزیکی خود رودخانه درآمدزایی می کند: صخره ها، عمارت ها، خانه های کودکی، قایق هایی که از کنار رودخانه می گذرند. این اقتصاد کوچک‌تر و شکننده‌تر از اقتصادی است که رودخانه زمانی آن را پشتیبانی می‌کرد، اما برای شهرهایی که به راحتی می‌توانستند پس از فروپاشی صنایع اصلی خود به شهر ارواح تبدیل شوند، این یک منبع واقعی شغل، درآمد مالیاتی و دلایلی است که خارجی‌ها همچنان ظاهر می‌شوند.

الگوی گسترده تری که این شهرها نشان می دهند

ده‌ها شهر رودخانه‌ای کوچک‌تر بین ناچز و دوبوک، از جمله مکان‌هایی مانند ویکزبورگ، می‌سی‌سی‌پی، و داونپورت، آیووا، استراتژی‌های مشابهی را با نتایج متفاوتی امتحان کرده‌اند: تکیه بر مراکز تاریخی، درآمد حاصل از کازینوهای قایق‌های رودخانه‌ای در جشنواره‌های قانونی یا فصلی برای جایگزینی صنایعی که دهه‌ها پیش رها کرده‌اند. شهرهایی که بهترین عملکرد را داشته اند یک ویژگی مشترک دارند: آنها به جای بانکداری منحصراً بر روی بازدیدکنندگان، حداقل به یک صنعت غیرگردشگری متنوع شدند.

خطوط کروز رودخانه به منبع درآمدی مهم و فزاینده ای در سراسر این راهرو تبدیل شده است، با برنامه های سفری که نیواورلئان را به سنت پل متصل می کند، بسته به شرایط رودخانه، ظرفیت اسکله و علاقه مسافران در مجموعه چرخشی از شهرها توقف می کند. یک توقف دریایی می‌تواند صدها بازدیدکننده را در یک بعد از ظهر به یک شهر چند هزار نفری جذب کند، که برای خرده‌فروشان کوچک و اپراتورهای تور بسیار مهم است، حتی اگر به سختی در مقیاس ملی گردشگری ثبت شود.

هیچ یک از این شهرها در حال احیای اقتصاد قرن نوزدهمی خود نیستند. چیزی که آنها با موفقیت های متفاوت یافته اند، جایگزینی در مقیاس کوچکتر است که مراکز تاریخی را اشغال و مالیات می گیرد تا اینکه تخته شود: یک نتیجه متوسط ​​اما واقعی برای شهرهایی که دلایل واقعی برای انتظار بسیار بدتر پس از نابودی صنایع سازنده آنها برای همیشه داشتند.

مرتبط