پارک‌های ملی که واقعاً مردم را غافلگیر می‌کنند و پارک‌های نمادینی که دائماً ناامید می‌شوند

ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

سیستم پارک ملی شامل 63 پارک ملی است که به طور رسمی تعیین شده اند و همه آنها تأثیر یکسانی ندارند. برخی از آنها به قدری زیبا هستند که حتی بازدیدکنندگانی که صدها عکس را دیده‌اند، اولین باری که تصویر واقعی را می‌بینند، منجمد می‌شوند. برخی دیگر واقعاً برای بازدیدکنندگان معمولی ناامید کننده هستند، یا به این دلیل که آنها غرق شده اند، زیرا تجربه به تلاش بیشتری نسبت به مشارکت بیشتر مردم نیاز دارد، یا به این دلیل که عکس ها به سادگی انتظاراتی را ایجاد کرده اند که تجربه واقعی نمی تواند برآورده کند.

این ارزیابی صادقانه ای است که بازدیدکنندگان جدی پارک از یکدیگر انجام می دهند، وقتی کسی برای اینترنت کار نمی کند.

چرا برخی از پارک ها با وجود هیاهو ناامید می شوند

الگوی ناامیدی معمولاً توسط یکی از چندین عامل ایجاد می شود:

• ازدیاد جمعیت: وقتی منظره نمادین یک پارک برای ایستادن در مقابل آن به ۴۵ دقیقه صبر نیاز دارد، جادو تبخیر می‌شود. این دقیقاً تقصیر پارک نیست، اما این تجربه ای است که اکثر بازدیدکنندگان دارند.
• عکاسی در مقابل واقعیت: برخی از مناظر واقعاً بیشتر فوتوژنیک هستند تا غوطه ور. زمانی که با 40 غریبه از آن عبور می کنید، یک دره شکافی که مانند کلیسای جامع از آن عکس می گیرید، می تواند مانند یک راهرو باریک به نظر برسد.
• فرهنگ سلف سرویس: بسیاری از بازدیدکنندگان پارک های ملی را تقریباً به طور انحصاری از اتومبیل های خود یا از دیدبان هایی در فاصله 100 یاردی پارکینگ تجربه می کنند. پارک هایی که برای دسترسی به بهترین ویژگی های خود نیاز به پیاده روی دارند، به طور مداوم این بازدیدکنندگان را ناامید می کنند، زیرا تجربه رانندگی واقعاً متوسط ​​است.
• سوء تفاهم در مورد اکوسیستم: برخی از پارک ها از مناظر حیاتی اما از نظر بصری نامحسوس محافظت می کنند. به عنوان مثال، علفزارهای دشت بزرگ، از نظر بیولوژیکی باورنکردنی هستند و از نظر بصری برای چشمان آموزش ندیده غیرقابل تماشا هستند.

پارک هایی که فراتر از همه انتظارات هستند

از بازدیدکنندگان باتجربه بپرسید که کدام پارک‌ها بهتر از حد انتظار عمل کردند و نام‌های خاصی مدام در میان خواهد بود:

کاسکیدز شمالی، واشنگتن

آبشارهای شمالی که توسط افرادی که به هر دو سفر کرده اند «آلپ آمریکا» نامیده می شود، به طرز خیره کننده ای زیبا و تقریباً ناشناخته در خارج از جامعه پیاده روی شمال غربی اقیانوس آرام است. قله‌های شیب‌دار، یخچال‌های طبیعی، دریاچه‌های آبی غیرممکن و کمتر کسی آنجاست. بازدیدکنندگان سالانه کمتری نسبت به بسیاری از دیدگاه‌های گراند کانیون دارد. دلیل: واقعاً از راه دور است و برای دسترسی به تلاش نیاز دارد. این فیلتر دقیقا همان چیزی است که آن را خارق العاده نگه می دارد.

Congaree، کارولینای جنوبی

Congaree از بزرگ‌ترین گستره دست‌نخورده جنگل‌های ته‌نوردی قدیمی در ایالات متحده محافظت می‌کند و تقریباً هیچ‌کس از آن بازدید نمی‌کند. درختان بزرگ، سروهایی که بر فراز آب‌های تاریک برافراشته‌اند، پیاده‌روهایی که حس قدم زدن در دنیایی بدوی را القا می‌کنند. بازدیدکنندگانی که انتظار چیزی معمولی را دارند، اغلب حیرت زده می شوند. همچنین یکی از معدود پارک هایی است که می توان بدون رزرو یا مجوز یک شبه در یک روز به طور معناداری تجربه کرد.

گریت بیسین، نوادا

گریت بیسین کم‌بازدیدترین پارک در 48 ایالت پایین‌تر است و افرادی که به آنجا می‌روند آن را به‌عنوان اطلاعات داخلی در نظر می‌گیرند که با دقت به اشتراک می‌گذارند. کاج های بریستلکون، قدیمی ترین موجودات زنده روی زمین، در اینجا وجود دارند. غارهای لمان در کلاس جهانی هستند. آسمان شب، در یکی از کم‌آلودترین نقاط قاره ایالات متحده، واقعا خیره‌کننده است اگر قبلاً آسمان واقعاً تاریکی را ندیده باشید. تقریبا هیچ کس نمی رود.

جزیره رویال (میشیگان)

جزیره رویال، که فقط با هواپیمای دریایی یا کشتی قابل دسترسی است، به طور متوسط ​​کمترین بازدیدکننده را در بین هر پارک ملی دارد. بسته به اینکه شما چه کسی هستید، یا یک هشدار یا یک اعلامیه است. جمعیت گرگ و گوزن آن را به یکی از مهم ترین مکان های تحقیقاتی زیست محیطی در آمریکای شمالی تبدیل می کند. کمپینگ بک کانتری از راه دور است به گونه ای که واقعاً وحشی به نظر می رسد، نه وحشی و مدیریت شده.

پارک هایی که در هر فهرستی ظاهر می شوند و مردم را ناامید می کنند

این منجر به اختلاف می شود و اشکالی ندارد. این پارک ها زیبا هستند. آنها همچنین تمایل دارند بازدیدکنندگانی را که با بالاترین توقعات می آیند و در طول فصل بالا می آیند ناامید کنند.

دره یوسمیتی

دره یوسمیتی، بخشی که بیشتر مردم از آن بازدید می کنند، فوق العاده است. همچنین در فصل اوج، ترافیک در یک پارک ملی است. کف دره می تواند میزبان 20000 بازدیدکننده در تعطیلات آخر هفته تابستان باشد. ال کاپیتان و هاف گنبد به همان اندازه که تبلیغ می شود به صورت حضوری زیبا هستند، اما رسیدن به جایی که بتوانید بدون 500 نفر دیگر در قاب آن ها را ببینید نیاز به زمان، مجوز یا هر دو دارد. تجربه اکثر مردم از یوسمیتی تجربه یوسمیتی از یک پارکینگ شلوغ است، که همان یوسمیتی نیست که عکس ها وعده داده بودند.

راه حل این نیست که از یوسمیتی خودداری کنید: این است که در اوایل آوریل، اواخر اکتبر یا در زمستان از آن بازدید کنید و مجوزها و رزروها را از قبل رزرو کنید.

آرچس، یوتا

Delicate Arch، تصویر نمادین پلاک یوتا، واقعی و واقعاً چشمگیر است. سفر رفت و برگشت 3 مایلی برای رسیدن به آن، شلوغ در فصل های پر ازدحام، عبور از صخره هایی که چشمگیر هستند اما آنقدرها که عکس ها نشان می دهند خیره کننده نیستند، باعث می شود برخی از بازدیدکنندگان احساس کنند که برای دیدن یک طاق معروف پیاده روی متوسطی انجام داده اند. که دقیقاً همان کاری است که آنها انجام دادند. این نوار پس از دهه ها عکاسی به قدری بالا بود که واقعیت با مشکل مواجه شد.

طاق ظریف در طلوع خورشید، با مجوز ورود برنامه ریزی شده، عمدتا به تنهایی: دیدنی. Arco Delicate در یک بعدازظهر شنبه تابستانی: صفی از مردم که منتظر هستند تا همان عکس را بگیرند.

کوه های بزرگ دودی

پربازدیدترین پارک ملی آمریکا (با حاشیه زیاد) ورود رایگان است، از ساحل شرقی به راحتی قابل دسترسی است و واقعا زیباست. به علاوه، تقریبا همیشه پر از مردم است. گاتلینبورگ و پیجون فورج، شهرهای اطراف، این پارک را به یک اکوسیستم تجارت توریستی تبدیل کرده‌اند که به طبیعت وحشی داخلی مربوط نمی‌شود. خود پارک ارزش بازدید را دارد. تجربه اطراف به تقلید از خودش تبدیل شده است.

پارک های دست کم گرفته شده ای که کوهنوردان جدی در مورد آنها سکوت نمی کنند

• کاپیتول ریف، یوتا: کمترین بازدید از Mighty Five در یوتا و به گفته باتجربه ترین کوهنوردان، پس از Canyonlands، بیشترین پاداش را دارد. سنگ نگاره‌های باستانی فرمونت، باغی که در آن می‌توانید میوه بچینید، پیاده‌گردی‌هایی از آسان تا واقعاً دشوار، و به ندرت کسی در آنجا وجود دارد.
• کوه‌های گوادالوپ، تگزاس: بلندترین قله در تگزاس در داخل یک پارک ملی قرار دارد که اکثر مردم تگزاس هرگز از آن بازدید نکرده اند. شاخ و برگ های پاییزی (بله، تگزاس دارای شاخ و برگ های پاییزی است) کاملاً دیدنی است و پارک تقریباً در تمام طول سال خالی است.
• آتشفشان لاسن، کالیفرنیا: یک منظره آتشفشانی فعال با گلدان‌های در حال جوش، فومارول‌های بخارپز، و ویژگی‌های گرمابی که با یلوستون برای نمایش‌های زمین‌شناسی رقابت می‌کند، اما تعداد کمی از بازدیدکنندگان را پذیرا می‌شود. شلوغی فصل اوج در ویژگی‌های حرارتی یلوستون در مقابل سکوت نسبی در Lassen یکی از شدیدترین تضادها در سیستم پارک است.
• مسافران، مینه سوتا: پارکی که اساساً سیستمی از دریاچه ها است که در درجه اول با قایق قابل دسترسی است. کمپینگ با قایق رانی در اینجا یکی از دورافتاده‌ترین تجربه‌های بیابان در 48 کشور پایین‌تر است. تقریباً در خارج از مینه سوتا کاملاً ناشناخته است.

مشکل فصل: چرا زمان تجربه را تعریف می کند؟

پارکی که در ماه جولای شما را ناامید می کند می تواند در ماه نوامبر متعالی باشد. فصل مسلماً مهم‌ترین متغیر در تجربه پارک ملی است، و این متغیری است که بیشتر بازدیدکنندگان آن را برای تاریخ‌های بعدی که متناسب با زمان‌بندی و احساسات عمومی خود در مورد زمان رفتن است، بهینه می‌کنند.

اصول کلی:

• فصل شانه (اواخر سپتامبر تا اکتبر، اواخر مارس تا مه) برای اکثر پارک‌ها در 48 ایالت پایین‌تر تقریباً همیشه بهتر از اوج تابستان است.
• پارک‌های جنوب غربی در بهار و پاییز نسبت به تابستان که دمای هوا از 110 درجه فارنهایت فراتر می‌رود، زیباتر هستند.
• پارک‌های شمال غربی اقیانوس آرام (المپیک، آبشارهای شمالی، راینیر) در ماه آگوست واضح‌تر هستند: فصل شانه‌شان واقعاً بارانی است.
• پارک‌های منطقه کوه راکی ​​در ماه سپتامبر و اوایل اکتبر بسیار دیدنی هستند: میزهای طلایی، جمعیت کمتر، فصل شیار شدن گوزن‌ها

چه اشتباهاتی در هنگام برنامه ریزی مبتدیان رخ می دهد

دو اشتباه برنامه ریزی که بیشترین ناامیدی را ایجاد می کند:

• عدم دریافت مجوز: اکنون ده‌ها پارک برای دسترسی به فصل اوج نیاز به مجوز ورود به موقع دارند. اینها ماهها قبل فروخته می شوند. حضور بدون مجوز در فصل اوج به معنای چهار ساعت رانندگی است تا از ورود شما منع شود.
• دست کم گرفتن زمان رانندگی در پارک ها: پارک های ملی بزرگ هستند. رانندگی از ورودی پارک به محل کمپ یا مسیر می تواند یک ساعت یا بیشتر طول بکشد. بازدیدکنندگانی که قصد دارند در یک روز «همه چیز را ببینند»، معمولاً چیزی را به اندازه کافی نمی بینند.

پارک هایی که به تلاش ها پاداش می دهند و بازدیدکنندگان منفعل را مجازات می کنند

برخی از پارک ها یک تجربه دو سطحی دارند: تجربه غیرفعال (برای دیدن، عکس گرفتن، بیرون رفتن) و تجربه فعال (پیاده روی در حومه شهر، اردو زدن، گذراندن چندین روز). فاصله بین این سطوح در پارک بسیار متفاوت است.

پارک‌هایی که در آن‌ها تجربه غیرفعال بیشتر خوب است:

• حاشیه جنوبی گرند کانیون (منظره لبه واقعاً کلاس جهانی است)
• آکادیا (جاده‌های قطار و مسیرهای ساحلی کاملاً قابل دسترسی و زیبا هستند)
• یخچال طبیعی (جاده رفتن به خورشید یکی از بهترین مسیرهای دیدنی در این قاره است)

پارک هایی که اساساً به تلاش نیاز است:

• آبشارهای شمالی (مسیری که از میان پارک می‌گذرد زیبا است، اما تجربه‌های متعالی نیاز به پیاده‌روی دارند)
• رانگل-سنت الیاس، آلاسکا (بزرگترین پارک در سیستم؛ منطقه توسعه یافته حداقل است؛ بیشتر پارک فقط با هواپیمای کوچک قابل دسترسی است)
• Backcountry Yellowstone (امکانات حرارتی معروف برای همه قابل دسترسی است؛ بیابان واقعی پارک تقریباً کاملاً خالی است)

پارک هایی که حتی اگر کسی نامشان را نشنیده باشد ارزش دیدن را دارد

بهترین توصیه برای اکثر بازدیدکنندگان پارک ملی: پارکی را پیدا کنید که در یک روز رانندگی از محل زندگی شما فاصله دارد و هیچ کس در حلقه اجتماعی شما از آن بازدید نکرده است و ابتدا به آنجا بروید.

پارک هایی که مشتاقانه ترین گزارش ها را تولید می کنند تقریباً هرگز در لیست آرزوهای استاندارد نیستند. آنها کسانی هستند که مردم با آنها برخورد می کنند زیرا همه چیز پر بود، یا تصادفاً از کنار آنها گذشتند، یا از روی هوس به یک سفر جاده ای اضافه شدند که آنها را به جای دیگری برد.

گریت بیسین، نوادا پیناکلز، کالیفرنیا Black Canyon of the Gunnison، کلرادو. غارهای کارلزبد، نیومکزیکو دره کویاهوگا، اوهایو

هیچ کدام از اینها در لیست ده نفر برتر هیچ کس نیست. همه آنها از هر انتظاری که برای آنها تعیین کرده اید فراتر خواهند رفت. و دیگر لازم نیست برای تجربه آنها در صف منتظر بمانید.

مرتبط