ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.
این مقاله حاوی پیوندهای وابسته است. اگر از طریق پیوندهای ما سفری را رزرو کنید، ممکن است بدون هزینه اضافی برای شما کمیسیون دریافت کنیم.
دهه بین 2008 و 2018 عصر طلایی عضویت در باشگاه مسافرتی بود. بحران مالی طبقه‌ای از مصرف‌کنندگان مضطرب را ایجاد کرده بود که خواهان قطعیت یک معامله بودند، یک معامله ثابت و مادام‌العمر که آنها را از نوسانات قیمت‌ها در آینده مصون می‌داشت. صنعت باشگاه مسافرتی آن امنیت را در قالب کارت عضویت و قرارداد تامین می کرد.
قراردادهای تحویل شده، در بسیاری از موارد، به طور قابل توجهی پیچیده تر از آنچه ارائه فروش به آن اشاره می شود، بود.
زمین فروش باشگاه مسافرتی که رد کردن آن تقریبا غیرممکن بود
رویداد استاندارد فروش باشگاه مسافرتی – که اغلب در سالن رقص هتل یا مرکز همایش، گاهی اوقات در خود مقصد برگزار می‌شود – از متنی پیروی می‌کند که در پرونده‌های شکایت FTC، پرونده‌های اقدام کلاسی، و روزنامه‌نگاری تحقیقی در ده‌ها شرکت خاص مستند شده است.
این پیشنهاد ساختاری ثابت داشت: مسافران واجد شرایط (به طور کلی خانواده هایی با درآمد بیش از 75000 دلار و علاقه نشان داده به تعطیلات) به یک “پیش نمایش سفر” یا “سمینار برنامه ریزی تعطیلات” با پیشنهاد هدیه رایگان دعوت شدند. این رویداد دارای ویترینی از املاک لوکس، توصیفات اعضای راضی و مقایسه قیمتی بود که هزینه‌های سفر خرده‌فروشی را در مقابل «نرخ‌های عمده فروشی» در دسترس از طریق عضویت نشان می‌داد.
لنگر قیمت مکانیسم روانی کلیدی بود. یک هفته اقامت در یک استراحتگاه کانکون با قیمت های خرده فروشی می تواند 3500 دلار هزینه داشته باشد. دسترسی اعضا به همان ملک با قیمت عمده فروشی (800 دلار در هفته) منجر به صرفه جویی 2700 دلاری در هر سفر شد. با هزینه عضویت 8500 دلار، نقطه سربه سر حدود سه سواری بود. برای خانواده‌ای که سالی دو مرخصی می‌گرفت، به نظر می‌رسید که محاسبات در دو سال هزینه‌های خود را پرداخت می‌کرد.
فشار بسته شدن معمولاً تهاجمی بود. قیمت اولیه یک پیشنهاد “فقط امروز” بود، مشروط به انصراف در پایان رویداد. به اعضای احتمالی گفته شد که باشگاه تقریباً پر شده است. تیم‌های فروش با قابلیت تبدیل بالا در یک دوره استراحت در اتاق کار می‌کردند، در حالی که موسیقی ملایم پخش می‌شد و نوشیدنی ارائه می‌شد.
چگونه مدل کسب و کار واقعاً کار کرد (و چرا کار نکرد)
اقتصاد یک باشگاه مسافرتی به نسبت خاصی بستگی دارد: اعضایی که هزینه اولیه را می پردازند اما به ندرت سفر را رزرو می کنند به مزایای اعضایی که مرتباً رزرو می کنند یارانه می دهند. این مدل در صورتی کار می کند که اکثر اعضا مسافران مشتاق باشند: افرادی که عضویت را به قصد سفر بیشتر از آنچه که انجام می دهند خریداری کرده اند.
مشاوران صنعت سفر که این مدل را تجزیه و تحلیل کرده اند، آن را از نظر ساختاری شبیه به عضویت در ورزشگاه توصیف می کنند: طرح کسب و کار مستلزم آن است که اکثر مشتریان از عضویت خود برای کارکرد اقتصادی استفاده ناکافی کنند. هنگامی که شرایط اقتصادی پس از سال 2015 تغییر کرد (زمانی که آژانس‌های مسافرتی آنلاین و سایت‌های رزرو مستقیم قیمت‌های واقعی را در سطح عمده‌فروشی در دسترس همه قرار دادند)، تفاوت ارزشی که حق عضویت را توجیه می‌کرد، سقوط کرد.
املاک موجود از طریق نرخ عمده فروشی Travel Club به طور فزاینده ای از طریق Expedia، Booking.com و رزرو مستقیم هتل با قیمت های مشابه یا پایین تر در دسترس بودند. اعضایی که هرگز آن را تأیید نکرده بودند به پرداخت هزینه های نگهداری سالانه ادامه دادند. اعضایی که نرخ ها را مقایسه کردند دریافتند که اسپرد تقریباً به صفر کاهش یافته است.
منطقه خاکستری قانونی بین Travel Club و اشتراک زمانی
سهام زمانی به شدت در سطح فدرال و ایالتی تنظیم می شود. اکثر ایالت ها به یک دوره لغو (معمولاً 3 تا 10 روز) نیاز دارند که در طی آن خریداران می توانند بدون جریمه، یک سند افشای تایید شده توسط ایالت و پرسنل فروش مجاز لغو کنند. این حمایت‌های مصرف‌کننده به دلیل سوءاستفاده‌های مستند در صنعت در دهه‌های 1980 و 1990 وجود دارد.
باشگاه‌های مسافرتی اغلب به صراحت برای اجتناب از تعریف قانونی اشتراک زمانی (بدون حقوق مالکیت سند، بدون واگذاری واحد ثابت، بدون جزء املاک و مستغلات) که آنها را در یک منطقه خاکستری نظارتی با حمایت کمتر از مصرف‌کننده قرار می‌داد، ساخته می‌شدند. چندین تحقیق توسط دادستان های کل ایالت در دهه 2010 بررسی کرد که آیا باشگاه های مسافرتی خاص، عملاً سهام زمانی هستند که بدون افشای اطلاعات مورد نیاز فروخته می شدند.
فلوریدا، که بیشترین تمرکز عملیات فروش باشگاه های مسافرتی و اشتراک زمانی را دارد، قوانین باشگاه تعطیلات خود را در سال 2018 اصلاح کرد تا حمایت های مصرف کننده معادل سهم زمانی را به دسته های خاصی از اعضای باشگاه های مسافرتی گسترش دهد. چندین شرکت در پاسخ به این اقدام، محصولات خود را بازسازی کردند و حداقل دو اپراتور کلوپ مسافرتی مستقر در فلوریدا به جای پیروی از الزامات افشا، فعالیت خود را متوقف کردند.
وقتی اعضا سعی کردند رزرو کنند چه چیزی پیدا کردند
ثابت‌ترین شکایت در منازعات عضویت در باشگاه مسافرتی – مستند شده در سوابق Better Business Bureau، شکایات ایالتی علیه دادستان کل، و پرونده‌های کلاسی – در دسترس بودن بود. به اعضایی که برای رزرو املاک فهرست شده در کاتالوگ باشگاهشان تماس گرفته بودند، گفته شد که آن املاک خاص برای تاریخ های درخواستی آنها، گاهی از ماه ها قبل، در دسترس نیست.
مشکل در دسترس بودن چندین دلیل ساختاری داشت. بسیاری از باشگاه های مسافرتی به جای قراردادهای مستقیم با املاک، از طریق یک عمده فروش واسطه به موجودی دسترسی داشتند. زمانی که دارایی ها تقاضای زیادی داشتند، تخصیص عمده فروش قبل از دسترسی اعضای باشگاه به آن مصرف می شد. زمانی که تقاضا کم بود، دارایی ها در دسترس بودند، اما اعضایی که برای دسترسی به معاملات فصل اوج به آن ملحق شده بودند، دریافتند که بیشترین موجودی مورد نیاز کمترین دسترسی است.
دسته دوم شکایت: دارایی‌هایی که در مواد عضویت با همین نام نشان داده می‌شوند و در زمانی که اعضا سعی در رزرو کردن داشتند، تحت مالکان یا مدیران مختلف کار می‌کردند. مواد بازاریابی قبل از بازسازی، تغییر مالکیت یا کیفیت بدتر، تصاویری آرزومند را نشان می دادند.
شرکت هایی که ورشکست شدند و پول ها چه شد
تثبیت و انقباض صنعت باشگاه های مسافرتی بین سال های 2015 و 2022 تعداد قابل توجهی از تعطیلی کسب و کار، تجدید ساختار و ورشکستگی را به همراه داشت. گلوبال تراول اینترنشنال، یکی از بزرگترین اپراتورهای باشگاه مسافرتی در اوایل دهه 2010، در سال 2016 اعلام ورشکستگی کرد. سونترا، بازیگر قبلی در این صنعت، دو بار قبل از سال 2004 اعلام ورشکستگی کرده بود.
هنگامی که یک شرکت باشگاه مسافرتی از کار خارج می شود یا پرونده ورشکستگی می کند، اعضایی که عضویت فعلی دارند عموماً طلبکاران بدون وثیقه هستند، به این معنی که از وام دهندگان تضمین شده در هر توزیع دارایی های شرکت حمایت می کنند. از نظر عملی، این بدان معنی است که اعضایی که بین 5000 تا 15000 دلار برای عضویت مادام العمر پرداخت می کردند، اغلب در زمان بسته شدن شرکت ها چیزی دریافت نمی کردند.
پولی که برای عضویت در باشگاه مسافرتی پرداخت می‌شود تقریباً همیشه به‌عنوان کاملاً به دست آمده در زمان پرداخت تلقی می‌شود، نه به‌عنوان پیش‌پرداخت برای خدمات آتی که باعث ایجاد بدهی قابل بازپرداخت می‌شود. این رفتار حسابداری، که برخی از تنظیم‌کننده‌های ایالتی آن را زیر سؤال بردند، به این معناست که وقتی شرکت‌ها ورشکست شدند، درآمد عضویت را قبلاً شناسایی کرده بودند و هیچ ذخیره مشخصی برای بازپرداخت نداشتند.
شکایاتی که FTC و دادستان های ایالتی واقعاً دنبال می کردند
داده‌های شکایات FTC از سال 2012 تا 2020 نشان داد که عضویت در باشگاه مسافرتی یک دسته شکایت با حجم بالا بوده و شیوه‌های فروش فریبنده رایج‌ترین اتهام است. شیوه‌های خاص ذکر شده: ارائه نادرست در دسترس بودن دارایی، عدم رعایت تفاوت نرخ عمده‌فروشی، ارائه نادرست از ثبات مالی شرکت، و تاکتیک‌های فروش با فشار بالا که مانع از بررسی زمان کافی می‌شد.
دادستان های کل ایالت فلوریدا، کالیفرنیا، تگزاس و نوادا (چهار ایالت با بیشترین حجم شکایات در مورد باشگاه های مسافرتی) تحقیقات متعددی را هماهنگ کردند. اقدام چند ایالتی در سال 2019 علیه یک باشگاه مسافرتی مستقر در فلوریدا منجر به تسویه حساب 9.5 میلیون دلاری از جمله بازپرداخت جزئی به اعضای آسیب دیده شد. حامیان مصرف کننده این تسویه حساب را یک پیروزی جزئی خواندند زیرا حق عضویت کامل پرداخت شده توسط کلاس حدود 40 میلیون دلار بود.
نسل جدید همین مدل در سال 2025
مدل باشگاه مسافرتی ناپدید نشده است. آنها به‌عنوان برنامه‌های «اشتراک مسافرتی لوکس»، برنامه‌های «دسترسی به سفر فقط برای اعضا» و «شبکه‌های مسافرتی خودی» تغییر نام داده‌اند، محصولات دیجیتالی که مانع ورود را با قیمت‌های اشتراک ماهانه (۹۹ تا ۴۹۹ دلار در ماه) به جای هزینه‌های اولیه بالا کاهش می‌دهند.
چندین استارت‌آپ مسافرتی با پشتوانه سرمایه‌گذاری خطرپذیر که در دهه ۲۰۲۰ راه‌اندازی شدند، بر اساس انواعی از فرضیه باشگاه مسافرتی فعالیت می‌کنند: اعضا برای دسترسی به نرخ‌های عمده‌فروشی یا موجودی انحصاری که شرکت به عنوان برتر از کانال‌های خرده‌فروشی معرفی می‌کند، پرداخت می‌کنند. فرمت دیجیتال مقداری از قرار گرفتن در معرض نظارتی مدل سمینار حضوری را کاهش می دهد و لغو اشتراک ماهانه آسان تر از قرارداد عضویت مادام العمر 10000 دلاری است.
تحلیلگران صنعت سفر خاطرنشان می‌کنند که ادعای اصلی – که عضویت به طور مداوم نرخ‌های بهتری نسبت به کانال‌های رزرو عمومی ارائه می‌دهد – با همان چالش ساختاری سال 2015 مواجه است. دموکراتیک کردن قیمت‌گذاری سفر از طریق جستجوی Google Hotel، Costco Travel و انگیزه‌های رزرو مستقیم، حاشیه‌ای را که باشگاه‌های مسافرتی می‌توانند به عنوان مزیت عضو ادعا کنند، کاهش داده است.
اگر هنوز عضویت دارید: گزینه های واقعی شما
برای مصرف کنندگانی که اعضای فعال کلوپ های مسافرتی دهه 2010 هستند، گزینه های عملی به این بستگی دارد که آیا شرکت صادر کننده هنوز فعال است یا خیر. برای کسب‌وکارهای فعال، مقرون به صرفه‌ترین مرحله، معیار است: نرخ‌های پیشنهادی عضویت خود را با نرخ‌های مستقیم Booking.com، Costco Travel، و هتل‌ها برای همان تاریخ‌ها و دارایی‌ها مقایسه کنید، قبل از اینکه نتیجه بگیرید که عضویت ارزش افزوده دارد.
برای عضویت‌های تجاری که از بین رفته‌اند، مصرف‌کنندگان باید بررسی کنند که آیا تسویه‌حساب دعوای دسته‌جمعی برای کسب‌وکار خاص آنها وجود دارد یا خیر: جستجو در PACER (دسترسی عمومی به پرونده‌های الکترونیک دادگاه) با نام تجاری، هرگونه ورشکستگی فدرال یا دادرسی گروهی را شناسایی می‌کند. برخی از قراردادهای ایالتی AG سال ها پس از بسته شدن، دارای وجوه بدون ادعا برای اعضای واجد شرایط هستند.
برای اعضایی که هزینه نگهداری سالانه را به باشگاهی که هرگز استفاده نکرده اند پرداخت می کنند، مسیر قانونی به شرایط قرارداد بستگی دارد. بسیاری از قراردادهای باشگاه مسافرتی شامل مقرراتی است که به شرکت اجازه می‌دهد عضویت را به دلیل عدم پرداخت هزینه‌ها اعلام کند، اما وکلای مصرف‌کننده در مواردی که خود باشگاه نتوانسته است مزایای ارائه شده را ارائه دهد، این مقررات را به چالش کشیده‌اند.
مرتبط
