9 شهر ایالات متحده که زمانی از گردشگران متنفر بودند اما اکنون برای زنده ماندن به آنها نیاز دارند

ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

در سرتاسر ایالات متحده، بسیاری از شهرهایی که زمانی آرام بودند، سال‌ها به خاطر شلوغی خیابان‌ها، افزایش قیمت‌ها و تغییر شکل فرهنگ محلی از گردشگران رنجش می‌بردند. با این حال، با محو شدن صنایع، ناپدید شدن مشاغل و تضعیف اقتصادها، همان بازدیدکنندگانی که زمانی مقصر این اختلال بودند، به آرامی برای بقا ضروری شدند. این جوامع اکنون تنها برای زنده ماندن به درآمد گردشگری، هزینه های فصلی، علایق فرهنگی و بودجه حفظ تکیه می کنند و نشان می دهد که چگونه وابستگی می تواند حتی قوی ترین مقاومت ها را تغییر دهد.

1. بار بندر، مین

بار بندرگاه شکایت می کرد که مردم خارج از شهر، همه مسیرها، هر رستوران و هر چشم انداز ساحلی را پر می کردند، به خصوص در تابستان ها، زمانی که نزدیک به 3 میلیون نفر به پارک ملی آکادیا در مجاورت هجوم آوردند. مردم محلی می ترسیدند هویت خود را از دست بدهند و شکایت داشتند که شلوغی فصلی زمان سفر را دو برابر کرده و هزینه مسکن را تقریباً 40 درصد افزایش داده است. اما زمانی که سود ماهیگیری کاهش یافت و صنعت سنتی ناپدید شد، هزینه‌های گردشگری بیش از 500 میلیون دلار در سال به سیستم اصلی پشتیبانی تبدیل شد و هزاران شغل و خدمات محلی را تأمین می‌کرد که شهر بدون آنها نمی‌تواند زندگی کند.

2. سدونا، آریزونا

سدونا زمانی احساس می‌کرد که کوهنوردان، جویندگان سلامتی و گردشگران معنوی در تعقیب جادوی صخره‌های قرمز غرق شده‌اند، و ساکنان از زمانی که تعداد بازدیدکنندگان از مرز 3.5 میلیون نفر در سال در شهری با 10000 نفر افزایش یافت، ناراحت شدند. راه بندان تا کیلومترها کشیده شد، خانه ها به اجاره تبدیل شدند و آرامش به سرقت رفت. با این حال، زمانی که سایر راه های اقتصادی با شکست مواجه شدند، درآمدهای بیش از یک میلیارد دلار از گردشگری سالانه باعث شد تا مشاغل و خدمات عمومی همچنان فعال باشند. امروز، سدونا کنترل‌های سخت‌گیرانه را با مهمان‌نوازی متعادل می‌کند و تشخیص می‌دهد که بازدیدکنندگانی که زمانی مردم محلی را ناامید می‌کردند، اکنون هزینه بقا را تامین می‌کنند.

3. کی وست، فلوریدا

کی وست مدت‌هاست که گردشگران را به‌عنوان افرادی پر سر و صدا می‌دانست، به‌ویژه ازدحام کشتی‌های کروز که بیش از 20000 نفر را در هفته تخلیه می‌کردند، خیابان دووال را پر می‌کردند و زندگی جزیره‌ای را به حداکثر می‌رساندند. ساکنان به افزایش اجاره بها، رقیق شدن فرهنگی اعتراض کردند و خونسردی خود را از دست دادند. اما طوفان‌ها، استرس‌های محیطی و تغییر جزر و مد اقتصادی به همه یادآوری کردند که درآمدهای محلی واقعاً چقدر شکننده است. گردشگری در حال حاضر بیش از 60 درصد از اقتصاد کی وست را تولید می کند، از هتل ها، رستوران ها، تورهای دریایی و تامین مالی بازیابی حمایت می کند، و تحمل بی میلی را به وابستگی اجتناب ناپذیر به هزینه های بازدیدکنندگان تبدیل می کند.

4. جکسون هول، وایومینگ

جکسون هول زمانی گردشگران را به‌عنوان افراد خارجی می‌دید که بیابان را زیر پا گذاشتند، گرند تتون و یلوستون را شلوغ کردند و قیمت خانه‌ها را بیش از 200 درصد در مقایسه با دهه 1990 افزایش دادند. ساکنان نگران بودند که فرهنگ مزرعه نمادین زیر امواج مهمانان فصلی ناپدید شود. با این حال، زمانی که درآمد حاصل از دامداری سنتی ضعیف شد و مشاغل منطقه ای کاهش یافت، گردشگری به ارزش سالانه بیش از 1.5 میلیارد دلار ضروری شد. هزینه‌های بازدیدکنندگان اکنون از مدارس، مغازه‌های کوچک، برنامه‌های حفاظتی و هزاران کارگر حمایت می‌کند و شهر را وابسته به همان جمعیتی می‌کند که زمانی در برابر آن مقاومت می‌کرد.

5. اشویل، کارولینای شمالی

رابطه آشویل با گردشگران زمانی تیره شده بود، به خصوص که آبجوسازی ها، گردشگری هنری و استراحتگاه های کوهستانی سالانه بیش از 11 میلیون بازدیدکننده را به شهری با جمعیت کمتر از 100000 نفر می کشاند. مردم محلی از افزایش اجاره بها، تغییر محله ها و تجاری سازی فرهنگی شکایت داشتند. اما در طول بحران‌ها، مشخص شد که اقتصاد خلاق شهر، مشاغل مهمان‌نوازی و تلاش‌های حفاظتی به شدت متکی به گردشگری است که هر سال بیش از 2 میلیارد دلار درآمد داشته است. امروزه اشویل زنده مانده است زیرا بازدیدکنندگان به رستوران‌ها، گالری‌ها، مکان‌های موسیقی و هویتی که شهر اکنون با افتخار آن را جشن می‌گیرد، می‌افزایند.

6. موآب، یوتا

موآب زمانی یک جامعه معدنی ناهموار بود که از تهاجم ناگهانی ATV ها و گردشگران پارک ملی استقبال نمی کرد، به خصوص که تعداد بازدید سالانه از Arches و Canyonlands مجاور از 4 میلیون نفر گذشت. ساکنان نگران آسیب های زیست محیطی، استرس ترافیکی و تلفات فرهنگی بودند. اما زمانی که صنایع اورانیوم و منابع سقوط کردند، گردشگری تنها اقتصاد باثبات شد و اکنون بیش از 70 درصد درآمد محلی را تولید می کند. هتل‌ها، خدمات راهنما، رستوران‌ها و کسب‌وکارهای کوچک تنها به این دلیل زنده می‌مانند که مسافران همچنان برای کاوش در مناظر صحرا وارد می‌شوند.

7. کیپ می، نیوجرسی

کیپ می زمانی هر تابستان احساس غرق شدن می کرد زیرا گردشگران جمعیت شهر را از کمتر از 4000 نفر به بیش از 50000 مهمان فصلی افزایش می دادند. مردم محلی سواحل شلوغ، ترافیک بی پایان، و از دست دادن ریتم آرام جامعه را دوست نداشتند. با این حال، با ناپدید شدن صنایع قدیمی و افزایش هزینه‌های حفظ معماری تاریخی ویکتوریا، درآمد گردشگری بیش از 1.5 میلیارد دلار در منطقه ضروری شد. هزینه‌های بازدیدکنندگان اکنون ساختمان‌های نمادین را حفظ می‌کند، از کسب‌وکارهای خانوادگی کوچک حمایت می‌کند، خدمات عمومی را تامین مالی می‌کند، و به معنای واقعی کلمه کیپ می را به عنوان یک جامعه فعال زنده نگه می‌دارد.

8. Telluro، کلرادو

ساکنان تلوراید زمانی از گردشگران ثروتمند و افراد مشهور که شهر معدنی دورافتاده خود را به یک زمین بازی لوکس تبدیل کردند، ناراضی بودند، به خصوص که هزینه املاک بیش از 300 درصد افزایش یافت و جمعیت فصلی از یک میلیون نفر در سال گذشت. مردم محلی می ترسیدند اصالت در حال ناپدید شدن باشد. اما زمانی که استخراج معادن ناپدید شد و صنایع جایگزین شکست خورد، هزینه‌های گردشگری بیش از 800 میلیون دلار در سال به ستون فقرات شهر تبدیل شد. اسکی زمستانی، جشنواره های تابستانی و سفرهای مجلل اکنون شغل، درآمد مالیاتی و ثبات اساسی را فراهم می کند، حتی اگر بحث احساسی بر سر تغییر همچنان ادامه داشته باشد.

9. مونتری، کالیفرنیا

روزگاری مونتری گردشگران را به‌عنوان افرادی می‌دید که در Cannery Row، مناظر ساحلی و آکواریوم معروف، با بیش از 4 میلیون بازدیدکننده در سال، شلوغ می‌شدند، که گاهی اوقات زندگی روزمره را سخت می‌کرد. ساکنان این تجاری سازی را دوست نداشتند و نگران بودند که گردشگری هویت محلی را پس از کاهش ماهیگیری تحت الشعاع قرار دهد. اما با عمیق‌تر شدن تغییرات اقتصادی، شهر متوجه شد که هزینه‌های بیش از ۳ میلیارد دلار برای بازدیدکنندگان غیرقابل جایگزین شدن است. هتل‌ها، رستوران‌ها، برنامه‌های حفاظت از دریا و هزاران شغل در حال حاضر به گردشگری وابسته است و ثابت می‌کند که میهمانانی که زمانی به عنوان یک بار رفتار می‌کردند، راه نجات اصلی اقتصادی شهر هستند.

سایر پست های وبلاگ که ممکن است دوست داشته باشید