روانشناسی اینکه چرا در تعطیلات خیلی بیشتر از چیزی که برنامه ریزی می کنید پول خرج می کنید و تنها چیزهایی که واقعاً مانع از آن می شوند

ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

قبل از رفتن یک بودجه تعیین کردید. فکر کردی واقع بینانه بود شاید دو روز اول هزینه های خود را پیگیری کردید. اکنون که در خانه هستید، صورت حساب کارت اعتباری شما رسیده است و این رقم 40٪ تا 200٪ بیشتر از چیزی است که قصد داشتید هزینه کنید.

این یک شکست اخلاقی نیست. این یک نتیجه قابل پیش بینی از مجموعه خاصی از شرایط روانی است که تعطیلات به طور قابل اعتماد ایجاد می کند: شرایطی که محققانی که رفتار مصرف کننده را مطالعه می کنند به دقت مستند کرده اند و صنعت سفر ده ها سال را صرف یادگیری برای بهره برداری کرده است.

درک اینکه چرا این اتفاق می افتد مفید است. درک اینکه چه چیزی واقعاً از آن جلوگیری می کند مفیدتر است.

ترفند حسابداری ذهنی که هر بودجه ای را از بین می برد

اقتصاددانان رفتاری برای این پدیده نامی دارند: حسابداری ذهنی. مغز شما همه پول را معادل نمی بیند. پولی که به یک دسته اختصاص داده می شود، مانند پول تخصیص یافته به دسته دیگر نیست، حتی زمانی که مقدار عددی آن یکسان باشد.

وقتی پول “تعطیلات” را تعیین می کنید، مغز شما آن را در حساب ویژه ای قرار می دهد که طبق قوانینی متفاوت از پول روزمره عمل می کند. هزینه روانی صرف آن (مقاومت درونی که اکثر افراد قبل از هر خریدی احساس می کنند) به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. قرار است پول مرخصی خرج شود. خرج کردن آن همان احساس گناه یا تردیدی را ایجاد نمی کند که خرج کردن مبلغ معادل آن در یک سه شنبه معمولی باعث می شود.

به همین دلیل است که “من در تعطیلات هستم” یک عبارت بسیار قدرتمند است. این فقط یک توجیه شفاهی نیست: فراخوانی از یک شیوه روانشناختی متفاوت از عملکرد است. مغز در واقع معامله را متفاوت پردازش می کند.

مشکل اینجاست که این حسابداری ذهنی محدودیت طبیعی ندارد. هنگامی که در حالت تعطیلات قرار می گیرید، استانداردهای آرام برای همه چیز اعمال می شود: نوشیدنی اضافی در هنگام شام، سوغاتی های غیر ضروری، هتل زیباتر که «فقط کمی بیشتر است»، فعالیتی که در خانه برای آن هزینه نمی کردید.

چرا مغز تعطیلات یک وضعیت عصبی واقعی است؟

اختلال در تصمیم گیری مالی در طول تعطیلات یک انتزاع صرفا روانی نیست. تا حدی فیزیولوژیکی است.

وقتی آرام هستید (واقعاً آرام هستید، مانند یک تعطیلات خوب)، قشر جلوی مغز شما، ناحیه ای از مغز که با عملکرد اجرایی، برنامه ریزی و تفکر بلندمدت مرتبط است، متفاوت از استرس مزمن خفیف زندگی عادی عمل می کند. آرامش، هوشیاری را که معمولاً در تصمیم گیری ها اعمال می شود، کاهش می دهد. کمتر احتمال دارد که مکث کنید، محاسبه کنید یا گزینه های جایگزین را در نظر بگیرید. به احتمال زیاد بر اساس یک میل فوری عمل می کنید.

انگیزه عصبی جدید را اضافه کنید (محیط های جدید، غذاهای جدید، تجربیات جدید، که مغز همه آنها را به عنوان پاداش پردازش می کند) و سیستمی خواهید داشت که به طور فعال آماده است تا چیزهایی را بخواهد و به طور فعال کمتر قادر به محدود کردن آن میل است.

خستگی تعطیلات و کاهش کیفیت تصمیم گیری

کیفیت تصمیم گیری ها نیز در طول سفر کاهش می یابد. در روز چهارم یا پنجم تعطیلات، اکثر مردم از حالت خستگی خفیف تصمیم به خرید می‌گیرند (آنها تصمیمات کوچک دائمی در مورد اینکه کجا غذا بخورند، چه کاری انجام دهند، کدام سمت را انتخاب کنند) و ظرفیت آنها برای استدلال مالی دقیق کاهش می‌یابد. به همین دلیل است که خرج کردن بیش از حد برای تعطیلات به جای اینکه در ابتدا باشد، در اواسط سفر تسریع می‌کند.

تله شناختی “فقط همین یک بار”

گران ترین عبارت در سفر این است که “فقط این یک بار”. تقریباً هرگز فقط یک بار اتفاق نمی افتد و مغز آن را در تعطیلات کمتر از خانه می داند.

“فقط این یک بار، من تجربه ممتاز را خواهم داشت.” “فقط همین یک بار، من در بهترین هتل اقامت خواهم کرد.” فقط همین یک بار، من به جای تور گروهی، تور خصوصی را انجام خواهم داد.

هر یک از این تصمیمات به صورت جداگانه گرفته می شود، گویی تنها استثنا است. در واقع، وقتی پنج تصمیم «فقط همین یک‌بار» در سفر گرفته‌اید، الگوی ثابتی از استثناهایی ایجاد می‌کنید که هزینه واقعی دارد، اما مغز آن‌ها را در یک نمای واحد ادغام نمی‌کند. پنج استثناء مجزا، مجزا و موجه باقی مانده است.

اقتصاددانان رفتاری این را “اثر انزوا” می نامند: تمایل به ارزیابی هر تصمیم به طور مستقل و نه به عنوان بخشی از یک الگو. به همین دلیل است که افرادی که هرگز 200 دلار را برای یک روز سرگرمی خانگی خرج نمی کنند، 200 دلار را چندین بار در یک هفته تعطیلات خرج می کنند بدون اینکه برای آنها معادل به نظر برسد.

صنعت گردشگری چگونه هزینه ها را طراحی می کند

هیچ چیز در مورد تله مخارج تعطیلات از دیدگاه صنعت تصادفی نیست.

• قاب بندی همه جانبه: “این قبلا پرداخت شده است” یکی از قوی ترین عبارات در مهمان نوازی است. هنگامی که پرداخت اولیه را انجام می‌دهید، هر مصرف اضافی به نظر می‌رسد که چیزی رایگان دریافت می‌کنید، به همین دلیل است که استراحتگاه‌های فراگیر اغلب هزینه‌های ثانویه هنگفتی را برای اقلام «حق بیمه» خارج از مجموعه جامع متحمل می‌شوند.
• قیمت ها به ارز محلی: در مقاصد توریستی، قیمت ها معمولاً به واحد پول محلی نمایش داده می شوند که بازدیدکنندگان به طور کامل به آن کالیبره نشده اند. محاسبه ذهنی مورد نیاز برای تبدیل، اصطکاک شناختی خفیفی ایجاد می کند که باعث می شود قیمت ها کوچکتر به نظر برسند.
• کادربندی را تجربه کنید: شرکت‌های گردشگری در چارچوب‌بندی خرید به‌عنوان تجربه و نه به عنوان هزینه خبره هستند. “این یک خاطره است، نه یک خرید” یک غلبه روانی است که مقاومت عادی را از بین می برد
• کمبود و منحصر به فرد بودن: “فقط در اینجا موجود است” و “شما این را در خانه پیدا نخواهید کرد” محرک های مستند برای تصمیم گیری خرید هستند. آنها FOMO را فراخوانی می کنند که به طور خاص در افرادی که قبلاً درک می کنند که به زودی مکان را ترک خواهند کرد قدرتمند است.

سردرگمی پولی و اثر “فقط X دلار است”.

سفرهای بین المللی یک عارضه خاص را اضافه می کند: ارز خارجی. محاسبات ذهنی مورد نیاز برای تبدیل قیمت‌های خارجی به دلار، اصطکاک‌هایی ایجاد می‌کند که به طور متناقض منجر به هزینه‌های بیشتر می‌شود، نه کمتر.

هنگامی که تبدیل تقریبی یا از نظر شناختی نیازمند است، مغز تمایل دارد به جای معادل واقعی دلار، روی مقدار اسمی (عدد روی برچسب قیمت) لنگر بیاندازد. 200 پزو، 50 یورو، 800 بات: مغز آنها را به عنوان مقادیر کمتر از معادل دلاری خود ثبت می کند، حتی زمانی که تبدیل ساده باشد.

این در تحقیقات رفتار مصرف کننده مستند شده است: مردم به طور مداوم زمانی که قیمت ها به ارزهای خارجی تعیین می شود، بیشتر هزینه می کنند، حتی تفاوت قیمت واقعی را کنترل می کنند.

راه حل این نیست که با وسواس هر تبدیل را محاسبه کنید، که سفر را خراب می کند. این در مورد ایجاد برخی از نقاط مرجع در ابتدای سفر شما به مقصد است. بدانید که هزینه یک وعده غذایی میان رده به دلار چقدر باید باشد، یک تاکسی محلی چقدر باید هزینه داشته باشد، یک سوغاتی باید چه باشد. به جای تلاش برای محاسبه هر تراکنش از ابتدا، خود را به آن معیارها متصل کنید.

متغیر فشار اجتماعی که هیچ کس برای آن بودجه در نظر نمی گیرد

سفر با دیگران متغیری را معرفی می کند که بودجه سفر انفرادی مجبور نیست آن را در نظر بگیرد: فشار مخارج اجتماعی.

این به چندین شکل می آید:

• شام گروهی که در آن همه آزادانه سفارش می دهند و صورتحساب را به طور مساوی تقسیم می کنند، حتی اگر سفارش آنها نصف سفارش دیگران باشد.
• فعالیتی که انسان می خواهد انجام دهد و همه باید سهم خود را بپردازند.
• عدم تمایل به ارزان یا صرفه جویی در زمانی که اجماع گروهی در مورد گزینه گران تر شکل می گیرد.
• دور بار، که مکانیسم موثری برای تبدیل اهداف خوب اجتماعی به هزینه‌های غیرمنتظره است

مقایسه اجتماعی محرک واقعی هزینه های تعطیلات است. مردم وقتی با افرادی هستند که بیشتر خرج می کنند، بیشتر خرج می کنند. این یک نقص شخصیتی نیست. این یک پاسخ انطباق اجتماعی مستند است. شخصی بودن که آب سفارش می دهد در حالی که دیگران کوکتل می نوشند مستلزم مقاومت فعال در برابر هنجارهای اجتماعی است که هزینه شناختی واقعی دارد.

استراتژی های قبل از سفر که تحقیقات نشان می دهد واقعاً کار می کنند

اراده اعمال شده در طول تعطیلات به دلایل فوق خوب کار نمی کند. استراتژی هایی که واقعا سوزن را حرکت می دهند ساختاری هستند (قبل از ترک ساخته شده اند) زیرا سازه ها در لحظه نیاز به اراده ندارند.

• پاکت های نقدی بر اساس دسته بندی: در ابتدای سفر پول نقد برداشت کنید و آن را به صورت فیزیکی به پاکت هایی تقسیم کنید: شام، فعالیت، خرید، هزینه های پیش بینی نشده. وقتی پاکت خالی است، دسته بسته می شود. پول نقد فیزیکی یک سیگنال مخارج احشایی ایجاد می کند که کارت های اعتباری کاملاً آن را سرکوب می کنند.
• فعالیت با رزرو قبلی و پیش پرداخت: قبل از رفتن تحقیق کنید و برای فعالیت های اصلی بپردازید. این تصمیم لحظه ای را در مورد اینکه آیا در مورد چیزی زیاده روی کنید یا خیر حذف می کند و هزینه ها را قبل از سفر در بودجه واضح تر شما قفل می کند.
• یک عدد روزانه تنظیم کنید: کل بودجه تقسیم بر روز = تعداد هزینه های روزانه. قبل از رسیدن این شماره را بدانید. هر روز بررسی کنید که بالا یا پایین هستید. این حسابداری ساده تأثیر قابل توجهی بر مخارج انباشته دارد.
• هشدارهای هزینه را روی کارت اعتباری خود تنظیم کنید: اکثر برنامه‌های کارت، اعلان‌های فشاری را برای هر تراکنش مجاز می‌کنند. دیدن عدد در زمان واقعی، به جای کشف آن در صورت‌حساب ماهانه، ارزان‌ترین و مؤثرترین اصطکاک است که می‌توانید اضافه کنید.
• قانون 24 ساعته برای اقلام غیر مصرفی: برای خرید هر سوغاتی یا کالایی که بیش از حد آستانه از پیش تعیین شده باشد، لطفاً 24 ساعت قبل از خرید صبر کنید. بیشتر چیزهایی که به صورت ناگهانی نخریدید اصلاً خریداری نمی شوند.

قالب بندی مجدد که همه چیز را تغییر می دهد

ماندگارترین تغییر برای افرادی که در تعطیلات زیاد خرج می کنند یک تاکتیک نیست: تغییر در کادربندی است. این تحقیق ثابت است: افرادی که به مخارج تعطیلات به عنوان “کمک هزینه” به جای “بودجه” نگاه می کنند به نتایج قابل توجهی بهتری دست می یابند.

تمایز: بودجه بندی به معنای محدود کردن و نه گفتن است. تخصیص به این معناست که از قبل تصمیم بگیرید که پول شما کجا می رود، بنابراین خرج کردن در آن مناطق کاملاً قدرتمند و بدون گناه است.

به جای «سعی می‌کنم کمتر در رستوران‌ها خرج کنم»، رویکرد تخصیص این است: «من در این سفر 400 دلار برای شام دارم، و همه آن را صرف وعده‌هایی خواهم کرد که واقعاً به آن‌ها اهمیت می‌دهم، و قرار نیست آن را برای ناهارهای سریعی که یادم نمی‌آید خرج کنم».

تخصیص تصمیمات مربوط به هزینه را به مقایسه دسته بندی تبدیل می کند: آیا این بهترین استفاده از بودجه غذاخوری من است؟ – به جای نبرد قدرت اراده در برابر دستورالعمل مبهم “زیاد خرج نکنید”.

افرادی که از این کمک هزینه استفاده می کنند، به طور مداوم گزارش می دهند که هزینه کمتری می کنند و از سفرهای خود بیشتر لذت می برند، زیرا پولی که خرج می کنند صرف چیزهایی می شود که آگاهانه انتخاب کرده اند، نه چیزهایی که به صورت تکانشی خریده و سپس زیر سوال رفته اند. این ترکیب – هزینه‌های عمدی که در بودجه باقی می‌ماند و در عین حال چیزهایی که واقعاً مهم هستند را به حداکثر می‌رساند – چیزی است که مسافرانی را که با انرژی به خانه می‌آیند از مسافرانی که با استرس به خانه می‌آیند جدا می‌کند.

تعطیلات قرار است بخش خوبی باشد. بیانیه کارت اعتباری نیازی به لغو آن ندارد.

مرتبط