ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.
فلوریدا پانهندل از نظر جغرافیایی و فرهنگی به آتلانتا نزدیک‌تر است تا میامی، و شهرهایی که در امتداد ساحل آن قرار دارند – پنساکولا، ساحلی، آپالاچیکولا – به نظر می‌رسد که از مدلی متفاوت از ایالتی که ساحل جنوبی و کریدور پارک موضوعی اورلاندو را تولید کرده است، جمع‌آوری شده‌اند. مردم محلی در اینجا اغلب بقیه ایالت را به اختصار خاص و کمی رنجش می‌خوانند: فلوریدا جنوبی مکان متفاوتی است که نام مشترکی دارد.
پنساکولا: شهری نظامی با ماسه های سفید واقعی
هویت پنساکولا در اطراف ایستگاه هوایی نیروی دریایی پنساکولا، محل استقرار اسکادران نمایش پرواز فرشتگان آبی ساخته شده است و به شهر یک ستون فقرات اقتصادی و فرهنگی می دهد که هیچ ربطی به فصلی بودن گردشگری ندارد. سواحل اینجا در جزیره سانتا روزا از شن و ماسه کوارتز از کوه‌های آپالاچی ساخته شده‌اند که در طول هزاره‌ها بافت آن به قدری ظریف است که زیر پا می‌چرخد، و آب رنگ سبز زمردی روشنی دارد که بیشتر آمریکایی‌ها تصور می‌کنند با دریای کارائیب مرتبط است. برخلاف شبه‌جزیره فلوریدا، مرکز شهر پنساکولا دارای یک منطقه تاریخی واقعی است، با معماری استعماری اسپانیایی و بریتانیایی که تاریخ سکونتگاهی را منعکس می‌کند که پیش از ادعای رقیب سنت آگوستین برای عنوان قدیمی‌ترین سکونتگاه اروپایی در قاره ایالات متحده است.
چه چیزی پنساکولا را متفاوت می کند
- یک پایگاه اقتصادی نظامی و صنایع دفاعی که در تمام طول سال دوام می آورد و مانند شهرهای منحصرا توریستی در خارج از فصل فرو نمی ریزد.
- سواحل ماسه‌ای کوارتز که برخلاف ماسه‌های تیره‌تر جنوب، حتی در تابستان خنک می‌مانند.
- منطقه‌ای تاریخی در مرکز شهر با ساختمان‌های استعماری اصیل قرن هجدهم، نه ساختمان‌های دوران استراحت
- میانگین هزینه بازدیدکنندگان و اجاره به طور قابل توجهی کمتر از Destin یا Emerald Coast در شرق است.
ساحل: شهر برنامه ریزی شده ای که تبدیل به دکور فیلم شد
کنار دریا، فلوریدا از ابتدا در دهه 1980 به عنوان آزمایشی در شهرسازی جدید طراحی شد – تمام کلبه‌های رنگارنگ پاستلی، خیابان‌های قابل پیاده‌روی، و قوانین معماری سخت‌گیرانه – و از نظر بصری آنقدر متمایز شد که به‌عنوان لوکیشن اصلی فیلمبرداری نمایش ترومن در سال 1998 مورد استفاده قرار گرفت. قدم زدن در آن واقعاً می تواند مانند راه رفتن روی یک مجموعه باشد، زیرا به معنای واقعی، چنین بود. ساحل لنگر بخشی از بزرگراه 30A است که اکنون با جوامع برنامه ریزی شده مشابه – ساحل رزماری، آلیس بیچ، آبرنگ – که زیبایی شناسی آن مشترک است اما هر کدام دارای قیمت و ویژگی متفاوتی هستند، پر شده است.
اکوسیستم کریدور 30A
- ساحل رزماری سبک معماری اروپایی کمی منحصربفردتر از ساحل دریا دارد
- ساحل آلیس تقریباً به طور کامل از معماری سبک سفید خالص ساخته شده است که از نظر بصری شدیدترین جوامع برنامه ریزی شده است.
- WaterColor زیرساخت اجاره تعطیلات استاندارد تری را با استحکام معماری کمی کمتر ارائه می دهد
- کل راهرو هتل های زنجیره ای بزرگ را به نفع مسافرخانه های کوچک و خانه های اجاره ای روستایی ممنوع می کند و مقیاس منطقه را عمداً کوچک نگه می دارد.
Apalachicola: توسعه شهر Panhandle نادیده گرفته شد
آپالاچیکولا بیشتر در شرق در امتداد ساحل فراموش شده قرار دارد، امتدادی از ساحل پانهندل که عمداً از توسعه بلندمرتبه‌ای که بسیاری از سواحل فلوریدا را متحول کرد، اجتناب کرد. این شهر برای بیش از یک قرن اقتصاد خود را بر روی صدف‌های خلیج آپالاکیکولا بنا کرد، اگرچه برداشت بیش از حد و کاهش جریان آب شیرین از سدهای بالادست، جمعیت صدف‌های وحشی را در سال‌های اخیر ویران کرده است و صنعت ماهیگیری محلی را وادار کرده است تا بیشتر به آبزی پروری و محصولات وارداتی از سایر مناطق خلیج فارس تکیه کند. آنچه باقی مانده است یک دهکده ماهیگیری فعال با معماری اصیل و تاریخی است و هیچ یک از جذابیت های ساخته شده Seaside را ندارد، درست در ساحل.
مسافرانی که انتظار تجربه یکپارچه “فلوریدا” را دارند، دائماً توسط Panhandle گیج می شوند. اینجا نه منطق پارک موضوعی وجود دارد و نه یک ماشین توریستی که در تمام طول سال در رطوبت خیس شده باشد. این برنامه با حقوق و دستمزد نظامی، قایق‌های صدفی، و رد عمدی مدل آسمان‌خراشی اجرا می‌شود که بقیه خط ساحلی ایالت را مشخص می‌کند، و این رد دقیقاً به همین دلیل است که افرادی که آن را پیدا می‌کنند تمایل به بازگشت دارند.
چرا Panhandle متفاوت ماند
واگرایی Panhandle از شبه جزیره فلوریدا را می توان به الگوهای جغرافیایی و سکونتگاهی اساسی ردیابی کرد. منطقه حول تاسیسات نظامی، چوب‌برداری و صنایع ماهیگیری مدت‌ها قبل از رونق گردشگری فلوریدا در اواسط قرن بیستم توسعه یافت، و با رسیدن آن رونق، الگوهای استفاده از زمین محلی و ساختارهای قدرت سیاسی به اندازه کافی برای مقاومت در برابر توسعه گردشگری در مقیاس بزرگ که سواحل اقیانوس اطلس و جنوب خلیج فارس را متحول کرد، ایجاد شده بود. شهرستان والتون، محل راهروی 30A، چند دهه پیش عمدا ارتفاع ساختمان و تراکم تجاری را محدود کرد، مجموعه ای از محدودیت ها که فلوریدا عمدتاً در جستجوی دلارهای گردشگری خود را رها کرد.
همچنین یک خط فرهنگی وجود دارد که Panhandle را بیشتر به جنوب عمیق متصل می کند تا بقیه فلوریدا. لهجه منطقه ای، غذا و ریتم های اجتماعی در پنساکولا یا تالاهاسی شباهت بیشتری با موبایل، آلاباما یا ساوانا، جورجیا دارد تا با تامپا یا اورلاندو، واقعیتی که مردم محلی دائماً به آن اشاره می کنند، اغلب با نتی از غرور منطقه ای که مرز جدایی طلبی دارد. برخی از ساکنان پانهندل فقط به صورت نیمه شوخی ایده جدایی کامل از بقیه ایالت را مطرح کرده اند، احساسی که به طور دوره ای در سیاست های محلی ظاهر می شود بدون اینکه هرگز شتاب واقعی پیدا کند.
هیچ یک از سه هویت متمایز پانهندل (شهر نظامی، کریدور گردشگری برنامه‌ریزی شده و دهکده ماهیگیری کار) احتمالاً به زودی در یک برند واحد ادغام نمی‌شوند، و احتمالاً این نکته است. هر شهر به جای تقلید از آنچه برای میامی یا اورلاندو کارآمد است، اقتصاد و شخصیت خود را حول یک صنعت واقعاً متفاوت ساخته است، و این استقلال از بقیه فرمول گردشگری ایالت دقیقاً همان چیزی است که نوع خاصی از مسافر را به خود جذب می کند که هرگز در وهله اول بقیه فلوریدا را نمی خواست.
ارزش املاک در امتداد حفاظت‌شده‌ترین بخش‌های 30A بر همین اساس افزایش یافته است، و آنچه را که به عنوان یک موضع عمدی علیه توسعه آغاز شد، به یکی از گران‌ترین بازارهای املاک و مستغلات در شهرهای کوچک در ایالت تبدیل کرد، یک نتیجه کمی طعنه‌آمیز برای راهرویی که هویت خود را دقیقاً در برابر چنین رشدی مقاوم کرد.
بازدیدکنندگانی که برای سفر به Panhandle برنامه ریزی می کنند، باید آن را به عنوان سه تجربه منطقه ای متمایز به جای یک برنامه سفر یکپارچه در نظر بگیرند، زیرا سفر از پنساکولا به آپالاچیکولا حدود سه ساعت طول می کشد و از شهرهایی با اقتصاد، معماری و سرعت واقعاً متفاوت می گذرد – سطحی از تنوع داخلی که اغلب بازدیدکنندگان برای اولین بار از خارج از جنوب از یک شرکت مجزا انتظار ندارند.
مرتبط
