مقالات

8 کشوری که با مهارت‌های بقای وحشی به آنها باز می‌گردید


ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

برناب داووتی/پکسل

برخی از سفرها بیشتر از مناظر یاد می دهند. در مناظر مناسب، تصمیمات کوچک شروع به اهمیت می کنند: چگونه در هنگام تغییر آب و هوا گرم بمانیم، چگونه به جای تلفن، نقشه بخوانیم، و چگونه از تبدیل شدن یک حادثه جزئی به یک وضعیت اضطراری جلوگیری کنیم. کشورهای زیر به ماجراجویی‌های هدایت‌شده و روزهای متفکرانه و مستقل، از جنگل‌های شمال اروپا گرفته تا کوه‌های مرتفع و ساوانای باز پاداش می‌دهند. هر مکان کلاس درس متفاوتی را ارائه می دهد که بر اساس آب و هوا، زمین و فرهنگ محلی در فضای باز شکل می گیرد و مسافران را قادرتر، آرام تر و باهوش تر می کند.

نروژ

نروژ
رادک کوزاک/ Unsplash

فرهنگ فضای باز نروژ، که به عنوان friluftsliv شناخته می شود، با زمان در فضای باز به عنوان یک مهارت اساسی و نه یک رویداد خاص رفتار می کند، بنابراین مسافران اغلب بدون اینکه متوجه شوند عادت های عملی را جذب می کنند. سفرهای یک روزه به آبدره‌ها و فلات‌های مرتفع، ریتم ثابت، زمان مطالعه، و ریاضیات آرام لایه‌ها، غذا و نور روز را آموزش می‌دهند، زیرا یک صبح روشن می‌تواند در بعد از ظهر به برفک تبدیل شود. با مسیرهای مشخص، کابین‌های ساده و اخلاق قوی ترک محل، مسیریابی و روال کمپ به حافظه عضلانی تبدیل می‌شود، از جمله بررسی نقشه در هر تقاطع، استراحت‌های گرم کردن، جوراب‌های خشک یدکی، یک میان وعده اضطراری در دست، و عادت به نوشتن مکان‌های دیدنی در طول مسیر.

فنلاند

فنلاند
میچل هندرسون/پکسل

حقوق همه در فنلاند، jokaisenoikeudet، رقابت در فضای باز را عادی جلوه می دهد: سرگردانی محترمانه در اطراف، جستجوی توت ها و قارچ ها برای استفاده شخصی و دانستن اینکه آزادی در خانه ها، محصولات کشاورزی و مناطق حفاظت شده به کجا ختم می شود. پیاده‌روی‌های هدایت‌شده برای جستجوی علوفه، مشاهده را تیزتر می‌کنند، به شما در مورد فصل، خاک و گونه‌های ایمن، و همچنین عادت حمل چراغ جلو، یک لایه خشک و یک جعبه کمک‌های اولیه کوچک، حتی در مدارهای کوتاه جنگلی، آموزش می‌دهند. دست و پا زدن در دریاچه و آگاهی از آب سرد را اضافه کنید، و این سفر به یک درس آرام در اتکا به خود تبدیل می‌شود، از گرم نگه داشتن دست‌ها تا مدیریت گرسنگی، هیدراتاسیون و زمان‌بندی قبل از تاریک شدن هوا و کاهش دما، به خصوص در نزدیکی آب.

سوئد

سوئد
دیلن شاو / Unsplash

Allemansrätten سوئد، حق دسترسی عمومی، سرگردانی با پای پیاده، اسکی یا دوچرخه سواری را تشویق می کند و کمپینگ وحشی را ممکن می کند، در حالی که خواستار محدودیت و مراقبت از صاحبان زمین و حیات وحش است. این ترکیب قضاوت را آموزش می دهد: انتخاب یک کمپینگ با احتیاط، مدیریت زباله و بررسی مقررات آتش سوزی محلی، زیرا در دوره های خشک یک جرقه بی دقت می تواند به یک وضعیت اضطراری واقعی تبدیل شود. بعدازظهرهای طولانی تابستان به سفر آهسته پاداش می دهد، و مناظر به مهارت هایی می آموزد که بعداً ماندگار می شوند، مانند یافتن مسیرهایی از میان جنگل های باز، خشک کردن لباس های خیس، و پیروی از قانون طلایی مزاحم یا تخریب نکنید، حتی زمانی که یک نقطه کنار دریاچه در هر فصلی عالی و آرام به نظر می رسد.

کانادا

1024px-Whistler,_British_Columbia,_Canada_(20644665040)
ریچی دیسترهفت از سانتا باربارا، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا، CC BY-SA 2.0 / ویکی‌مدیا کامانز

فرهنگ روستایی کانادا، به ویژه در کشور قایق رانی، مهارت‌های بقا را به تدارکات معمولی تبدیل می‌کند: خشک نگه داشتن وسایل، خواندن باد در آب‌های آزاد، و کمپینگی که در برابر سرمای ناگهانی مقاومت می‌کند. مدارس و ارائه دهندگان خدمات حیات وحش ناوبری، اصول اولیه پناهگاه، و ذهنیت کمک های اولیه ثابت را تمرین می کنند، سپس تمرین باعث می شود زمانی که یک روز دیر به پایان می رسد و دما به سرعت کاهش می یابد، این اتفاق بیفتد. ذخیره‌سازی غذا نیز مهم است، زیرا کشور خرس به کمپینگ‌ها و آویزهای هوشمند یا قایق‌ها نیاز دارد و خود سفر پیشگیری از هیپوترمی، نظم اجاق گاز و سرعت آرامی را آموزش می‌دهد که حتی در صبح‌های آرام از ایجاد تاول‌ها، ضربه‌ها و تصمیم‌های بد جلوگیری می‌کند.

نیوزلند

برج حمل، کوئینستون، نیوزلند
برنارد اسپراگ نیوزیلند از کرایست چرچ، نیوزلند – کوئینزتاون 1، CC0/ویکی‌مدیا کامانز

مناظر نیوزیلند جاه طلبی را پاداش می دهد، اما شایستگی را می طلبد، به همین دلیل است که دستورالعمل های ایمنی محلی به شدت بر برنامه ریزی، ناوبری و احترام به شرایط در حال تغییر تکیه دارند. شورای ایمنی کوهستان مهارت های نقشه و قطب نما و چگونگی کاهش خطر گم شدن را می آموزد، یک گزینه عملی برای مسیرهایی که مه می تواند مسیر را در چند دقیقه پاک کند. ذهنیت کد ایمنی زمین را اضافه کنید، به علاوه گذرگاه‌های رودخانه‌ها و کابین‌های دوردست، و سفرها اغلب مسافران را با مطالعه، حمل عایق و غذای اضافی و تماس‌های محافظه‌کارانه در معرض خطر بیشتری قرار می‌دهند، زیرا یک لغزش جزئی، یک رودخانه متورم یا یک شاخه اشتباه می‌تواند بدون هشدار به شب تبدیل شود.

استرالیا

استرالیا
Bella Co/Pexels

مناطق بوته زار استرالیا تا زمانی که گرما، مسافت یا آب و هوای ناگهانی حاشیه ها را محدود نکند، می توانند دوستانه به نظر برسند، و دستورالعمل های ایمنی برای پیاده روی در بوته ها بر این نکته تاکید دارند که در صورت گم شدن چه کاری باید انجام دهید، چگونه سیگنال دهید و چرا پناهگاه و آب در اولویت قرار دارند. توصیه های ایالتی مستلزم آمادگی منظم است: آب کافی، محافظت در برابر نور خورشید، ناوبری قابل اعتماد و ارتباطات اضطراری، مانند یک فانوس یاب شخصی، زمانی که مناطق دورافتاده هستند. این عادات باقی می‌مانند و به مهارت‌های واقعی بقا تبدیل می‌شوند: توقف حرکت در هنگام بی‌حسی، صرفه‌جویی در انرژی، قابل رویت ماندن با تجهیزات روشن، استفاده از الگوهای سیگنال ساده، و در نظر گرفتن غروب، گرما و آتش‌سوزی‌ها به عنوان ضرب‌الاجل‌های سخت‌گیرانه برای تصمیم‌گیری.

آفریقای جنوبی

تاکستان آفریقای جنوبی
ماتییس ون شوپن/Unsplash

آفریقای جنوبی جایی است که مهارت های بقا شبیه داستان سرایی است، زیرا بوته به شما می آموزد که آهنگ ها، باد و رفتار حیوانات را به روشی بخوانید. برنامه‌های راهنمای ردیابی و میدانی، توجه را به سرنخ‌های کوچک، از ردپاها و فضولات گرفته تا زنگ‌های هشدار علف‌های شکسته و پرندگان، ایجاد آگاهی موقعیتی آرام در ساوانا، درخت‌های رودخانه‌ای و جاده‌های غبارآلود آموزش می‌دهند. این ذهنیت فراتر از سافاری است و تصمیمات ایمنی را تشدید می‌کند: ماندن در باد، خواندن گرمای روز، یافتن سایه و نشانه‌های آب، تماشای قدم‌هایتان و یادگیری زمان توقف، گوش دادن و شروع مجدد قبل از اینکه یک حیوان نادیده به یک برخورد نزدیک در مسیر تبدیل شود.

نپال

mount-everest-6395759_1280
Nepalidevu/Pixabay

پیاده روی در هیمالیا در نپال نوع متفاوتی از مهارت های بقا را آموزش می دهد: دست زدن به بدن، نه فقط تجهیزات، زیرا ارتفاع تلاش ساده را به یک متغیر پزشکی تبدیل می کند. برنامه‌های سفر جامد روزهای سازگاری را ایجاد می‌کنند، و راهنمایی‌های CDC و انجمن نجات هیمالیا همان حقیقت را تکرار می‌کند: بدتر شدن علائم نیاز به پایین آمدن دارد، نه مذاکره یا فشار دادن به بالاتر. با طوفان های ناگهانی، هوای رقیق و فواصل طولانی از کلینیک ها، مسافران با سرعت بهتر، لایه های هوشمندتر و احترام به روزهای صعود و استراحت تدریجی، با استفاده از توصیه های ایستگاه امداد، انضباط هیدراتاسیون، بررسی آب و هوا و تغییرات اولیه برای جلوگیری از تبدیل خطر به فاجعه باز می گردند.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا