ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.
در اواخر اکتبر و اوایل نوامبر، جوامع مکزیک و ایالات متحده با رنگ، موسیقی و غذا از مردگان استقبال می کنند. این فضا بیشتر لطیف است تا شبح وار، که توسط محراب های خانگی، شمع ها و گل همیشه بهار شکل گرفته است که ارواح را به اتاق های آشنا هدایت می کند. راهپیمایی ها، مراسم احتیاط و پیشکش هنر را به فداکاری تبدیل می کند، در حالی که خانواده ها داستان هایی را به اشتراک می گذارند که نام ها را زنده نگه می دارد. این واقعاً به معنای تداوم است. خاطره از آشپزخانه‌ها به میدان‌ها، از دعای خاموش به شادی عمومی می‌گذرد، و شب سخاوتمندانه به نظر می‌رسد.
پیشنهاد مگا و رژه مکزیکو سیتی
مکزیکو سیتی حافظه را به هنر عمومی تبدیل می کند. پاسیوهای دانشگاه با یک مگا اوفرندای وسیع پر شده است، هر محراب داستان متفاوتی را با عکس، نان مردگان و پرچم های کاغذی بازگو می کند. در رژه رسمی، آلبریج‌های غول‌پیکر، گروه‌های اسکلت و رقصندگان در مرکز تاریخی حضور دارند. در قلب محترمانه باقی می ماند و بین انفجارهای شکوه و عظمت را به تفکر دعوت می کند. در شب، میدان‌ها چشمک می‌زنند، آتشفشان‌ها در شب‌های صاف ظاهر می‌شوند، و مقیاس پایتخت، غم و قدردانی را جمعی می‌سازد.
Comparsas و Barrio Ofrendas از Oaxaca
محله‌های اواکساکا با کمپارساها منتهی می‌شوند، دسته‌های لباس‌پوشی که از میان دیوارهای خشتی و رواق‌های شمع‌روشن می‌گذرند. خانواده ها درها را باز می کنند تا رهگذران نذری پر از نان، مزکال و گل همیشه بهار را ببینند. صنعتگران این شهر حکاکی‌های چوبی، ماسک‌ها و ملیله‌های شنی را اضافه می‌کنند که با هر قدم تغییر می‌کنند. موسیقی همه چیز را از برنج گرفته تا ماریمبا را متحد می کند. گورستان ها بدون عجله می درخشند و ریتم در جایی بین جشن و بیداری فرود می آید، تعادلی که اوآخاکا با تسلط آرام حفظ می کند.
Patzcuaro و Janitzio Candlelight Lake Vigil
در دریاچه پاتزکوارو، قایق‌ها در آب‌های تیره به سمت جانیتزیو حرکت می‌کنند در حالی که بادبان‌ها در ساحل شلوغ می‌شوند. خانواده ها شب ها از قبرها نگهبانی می کنند و غذا را با اجداد و بازدیدکنندگان به طور یکسان تقسیم می کنند. جزیره با سرودها و گیتار می لرزد، در حالی که شهرهای اطراف رقص و نذری را در میادین سازماندهی می کنند. این بیشتر زیارت است تا مهمانی. باد بوی کوپال را می برد، زمان ناقوس های کلیسا دو برابر می شود و به نظر می رسد هر پلک زدن نامی را نشان می دهد که از محو شدن خودداری می کند.
نورپردازی سن آندرس میکسکوئیک
در جنوب مکزیکو سیتی، Mixquic برای روشنایی جمع می‌شود، زمانی که هزاران شمع گورستان را به دریایی از نور تبدیل می‌کنند. محراب‌های خانگی در خیابان‌های باریک قرار گرفته‌اند که هر کدام با غذاهای مورد علاقه، جمجمه‌های شکری و پرتره‌های قاب‌بندی‌شده پوشانده شده‌اند. زنگ ها در نیمه شب به صدا در می آیند که خانواده ها با خنده و دعا از ارواح در خانه استقبال می کنند. با وجود ازدحام جمعیت، فضا صمیمی است و در مراسم محلی لنگر انداخته است. فروشندگان تامال و آتوله سرو می کنند و انرژی را تا اولین سحر کمرنگ ثابت نگه می دارند.
هانال پیکسان از مریدا در یوکاتان
در مریدا، روز مردگان با سنت مایاها به عنوان جشن ارواح Hanal Pixán ملاقات می کند. میدان‌ها مملو از محراب‌هایی است که شامل سالاد میوه خس، پیبی‌پولو و شیرینی‌های محلی است، در حالی که موکب‌ها تا پاسی از شب لباس‌های گلدوزی شده و گوایابراهای سفید به تن دارند. حیاط ها میزبان شعر و ترانه هستند، سپس سکوت برای دعا به حیاط خانواده باز می گردد. لحن سخاوتمندانه و ریشه دار است. غذا بیشتر از طعم دادن به هوا انجام می دهد. تبدیل به سوغاتی خوراکی می شود که با حوصله و دقت سرو می شود.
روح لا کالاکا در سن میگل دی آلنده
سن میگوئل جذابیت استعماری را با هنر معاصر در روزهای یادبود در پایان اکتبر ترکیب می‌کند. خیابان‌ها با طاق‌های گل همیشه بهار شکوفه می‌دهند، گالری‌ها دارای تأسیسات الهام‌گرفته از جمجمه هستند، و مردم محلی برای راهپیمایی‌های شبانه چهره‌ها را نقاشی می‌کنند. کلیساهای باروک و خیابان های باریک شهر هر گوشه ای را به صحنه تبدیل کرده است. خانواده‌ها بین نذورات و کنسرت‌ها پرسه می‌زنند، عکس‌های قاب‌دار یا سنجاق‌شده به ژاکت‌ها را حمل می‌کنند. نتیجه کار دستی و صمیمانه به نظر می رسد، ترکیبی از استراحت و پناهگاه در زیر آسمان کویر مرتفع و خنک.
جشنواره جمجمه Aguascalientes
آگواسکالینتس میراث خوزه گوادالوپ پوسادا را با یک مهمانی مملو از شهروندان جشن می گیرد. رژه‌ها جمجمه‌های نمادین را برجسته می‌کنند، بازارها آثار چاپی و اسباب‌بازی می‌فروشند، و موزه‌ها نمایشگاه‌های متفکرانه‌ای درباره طنز و تاریخ اجتماعی برپا می‌کنند. فراتر از نمایش، برنامه‌نویسی به کارگاه‌ها، تئاتر و غذاهای منطقه‌ای گرایش دارد که صنعت‌گری را با زندگی روزمره پیوند می‌دهد. شب ها با کنسرت و پیاده روی طولانی می شود، در حالی که گلدسته های گل همیشه بهار درها را قاب می کنند. این یک خاطره فرهنگی است که به مقیاس، شفاف، بازیگوش و آموزنده ساخته شده است.
لس آنجلس: قبرستان همیشه برای هالیوود
در لس آنجلس، هالیوود برای همیشه لطفا برای یک جشن عمیق و یک روزه با محوریت محراب‌های محلی، رقص سنتی و غذاهای آمریکای مرکزی برگزار می‌شود. خانواده‌ها برای عزیزان و شخصیت‌های عمومی‌شان آفرود می‌سازند و زمین را به موزاییکی از داستان‌ها تبدیل می‌کنند. با زنده شدن فانوس‌ها، موسیقی از son jarocho به راک en español تبدیل می‌شود. این رویداد سنت را بدون مسطح کردن آن گرامی می دارد و به بزرگسالان، هنرمندان و کودکان فضا می دهد. حافظه قابل مشاهده، دقیق و بدون ابهام محلی می شود.
جشنواره مردگان سن آنتونیو
سن آنتونیو با Muertos Fest، ترکیبی از محراب‌ها، موسیقی زنده و کارگاه‌های آموزشی، خاطرات را در مرکز شهر به ارمغان می‌آورد. پاپل پیکادو در سراسر میدان گسترده شده است، فروشندگان نان شیرین سرخ می کنند و هنرمندان کاترینای غول پیکر را در اطراف تالار شهر حمل می کنند. مدارس و خانواده‌ها در پیشنهادهایی که از طریق دستور العمل‌ها، ابزارها و رنگ‌های تیمی برای اعضای خانواده توضیح می‌دهند، همکاری می‌کنند. لحن آموزشی و گرم باقی می ماند. هنگام غروب، شمع‌ها روی طاق‌ها و فواره‌ها قرار گرفته‌اند و رودخانه واک مسیرهایی از گل همیشه بهار را به سمت جمعیت منعکس می‌کند.
سایر پست های وبلاگ که ممکن است دوست داشته باشید
