این 11 شهر آمریکا دوران اوج خود را در دهه 1970 داشتند. این چیزی است که برای کسانی که جنگیدند اتفاق افتاد

ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. یعنی اگر روی لینک کلیک کنید و کالای مورد نظر را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

شهر صنعتی آمریکا در اوج خود در دهه 1970 یک نوع مکان خاص بود: متراکم، از نظر اقتصادی متمرکز بر تولید، احاطه شده توسط محله های طبقه کارگر که دارای فروشگاه های مواد غذایی، فروشگاه های سخت افزار، تئاتر و بارهای خود بودند. طی 20 سال بعد، صنعتی‌زدایی کارخانه‌ها را تعطیل کرد، پایه مالیات‌ها تبخیر شد، محله‌ها خالی شد و جمعیت در شهرهایی که از بزرگ‌ترین شهرهای آمریکا بودند 30 تا 50 درصد کاهش یافت. برخی از این شهرها هنوز در حال افول هستند. دیگران چیزی برای جایگزینی گمشده پیدا کردند. تفاوت آموزنده است.

چه چیزی تعیین کرد که کدام شهرهای فراصنعتی زنده ماندند؟

لاول، ماساچوست: استراتژی موسسه لنگر

لاول اولین شهر صنعتی برنامه ریزی شده آمریکا بود. کارخانه‌های نساجی آن که از کانال‌های رودخانه مریماک نیرو می‌گیرند، یک شگفتی مهندسی دهه 1820 بودند. وقتی آسیاب‌ها در قرن بیستم بسته شدند، ساختمان‌های آجری خالی و شهری بدون هویت اقتصادی باقی گذاشتند. احیا از طریق دو لنگر انجام شد: دانشگاه ماساچوست لاول (اکنون یک دانشگاه تحقیقاتی ردیف 1) و پارک ملی تاریخی لوول، اولین پارک ملی تاریخی شهری کشور، که هم سرمایه‌گذاری فدرال و هم اقتصاد گردشگری میراث فرهنگی را به ساختمان‌های آسیاب جذب کرد. لوول امروزه دارای جمعیت متنوع، مرکز شهر کاربردی و اقتصاد خلاق واقعی است. 40 سال و سرمایه گذاری عمدی در موسسات طول کشید.

پیتسبورگ: اختراع مجدد از طریق اقتصاد دانش

تاریخ پیتسبورگ مدلی است که هر شهر صنعتی رو به زوال باید از آن الگوبرداری کند. برنامه علوم کامپیوتر دانشگاه کارنگی ملون به آهنربایی برای سرمایه گذاری شرکت های فناوری تبدیل شد. سیستم پزشکی ساخته شده در اطراف UPMC به بزرگترین کارفرما در غرب پنسیلوانیا تبدیل شد. دگرگونی فیزیکی سواحل رودخانه‌های Monongahela و Allegheny از زمین‌های بایر صنعتی به پارک‌ها و مسیرهای پیاده‌روی، شهر را برای یک طبقه حرفه‌ای جدید قابل زندگی کرد. پیتسبورگ 50 درصد از جمعیت خود را از اوج سال 1950 خود از دست داد و هرگز آن مردم را بازگرداند، اما شهری که اکنون وجود دارد، با 300000 نفر، از نظر اقتصادی پایدارتر و از نظر فیزیکی زیباتر از شهر فولادی با 700،000 نفر است.

یانگستون، اوهایو: مدل کاهش مدیریت شده

Youngstown کاری را انجام داده است که هیچ شهر آمریکایی قبلاً به طور رسمی انجام نداده است: کوچک سازی برنامه ریزی شده. به جای مبارزه با کاهش جمعیت، طرح یانگستون در سال 2010 تشخیص داد که شهر 170000 نفری دیگر هرگز شهری با 170000 نفر نخواهد بود و یک نسخه کوچکتر و کاربردی تر برنامه ریزی کرد. زمین های خالی به فضای سبز تبدیل شدند. اندازه زیرساخت برای جمعیت واقعی و نه حداکثر جمعیت تعیین شده است. نتایج متفاوت بوده است، اما صداقت فکری رویکرد – و صحنه هنری رو به رشد دره ماهونینگ که از املاک و مستغلات ارزان به جا مانده است – نشان دهنده چیزی است که واقعا ارزش تماشا را دارد.

شهرهایی که مسیری متفاوت پیدا کردند

• دیترویت: بازگشت جزئی، موسسات لنگر (ایالت وین، بهداشت هنری فورد)، اما نابرابری عمیق بین مناطق در حال بهبود و محله‌های پریشان وجود دارد.
• بالتیمور: توسعه مجدد بندر داخلی کاهش تداوم جمعیت را پوشانده است. جانز هاپکینز به لنگر اقتصاد تبدیل شده است
• کلیولند: منطقه دایره دانشگاه (کیس وسترن، کلینیک کلیولند، موزه هنر کلیولند) یکی از موفق‌ترین مدل‌های بازیابی لنگرگاه نهادی در کشور است.
• بوفالو: اکنون برای اولین بار در دهه‌ها رشد می‌کند، که توسط دانشگاه بوفالو، مجتمع پزشکی و همان پویایی کار از راه دور که به رشد در شهرهای کوچک‌تر دامن می‌زند، تقویت می‌شود.
• گری (ایندیانا): نهاد لنگر خود را پیدا نکرده است و یکی از پریشان ترین شهرهای غرب میانه است

الگوی شهرهایی که با موفقیت رکود صنعتی را پشت سر گذاشتند، ثابت است: یک دانشگاه تحقیقاتی یا سیستم بیمارستانی بزرگ، ثبات شغلی، سرمایه گذاری سرمایه، و خط لوله ای از جوانان تحصیل کرده ای را فراهم کرد که ماندگار شدند. شهرهایی با آن لنگرها بازسازی شدند. شهرهایی که فاقد آنها هستند هنوز به دنبال جایگزینی برای اقتصادی هستند که از دست داده اند. برای مسافران، این شهرها چیزی را ارائه می دهند که مقاصد توریستی تصفیه شده به ندرت ارائه می دهند: داستان کامل آنچه آمریکا انجام داد و زمانی که آن خلقت به جای دیگری نقل مکان کرد، چه شد.

مرتبط