چرا همیشه در روز سوم هر تعطیلات احساس بدتری دارید؟

ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

شما برای این سفر ماه ها برنامه ریزی کردید. شما از پرواز جان سالم به در بردید، با لبخند وارد اتاق شدید و دو روز اول را با برق یک مکان جدید در حال لرزش گذراندید. سپس روز سوم فرا می رسد و به نظر می رسد چیزی اشتباه است. شما به گونه ای خسته هستید که خواب شما را برطرف نمی کند. تازگی محو شده است اما شما کاملا آرام نشده اید. شما به طور مبهم احساس گناه می کنید، به طور عجیبی مضطرب می شوید و به طرز عجیبی در آرزوی خانه ای هستید که از فرار از آن ناامید بودید. این یک نقص شخصیتی نیست. این یک رویداد عصبی قابل پیش‌بینی است که تقریباً برای همه اتفاق می‌افتد و درک آن نحوه سفر شما را برای همیشه تغییر می‌دهد.

اوج تعطیلات یک نیمه عمر دارد

دو روز اول سفر با آدرنالین و دوپامین همراه است. مغز شما مملو از سیگنال های جدید است. هر گوشه، هر منو، هر بوی ناآشنا باعث ایجاد یک پاسخ پاداش کوچک می شود. دانشمندان علوم اعصاب این را “واکنش جهت گیری” می نامند، مکانیسم باستانی مغز برای برچسب زدن محیط جدید به عنوان ایمن یا تهدید کننده. وقتی همه چیز جدید است، مغز شما گرم می شود. هیجان‌انگیز است، اما از این جهت خسته‌کننده است که تا زمانی که سوخت تمام نشود، ثبت‌نام نمی‌کنید.

تا روز سوم، پاسخ راهنمایی کار خود را انجام داده است. مغز شما به اندازه کافی محیط جدید را ترسیم کرده است و شروع به کاهش آن می کند. تراوش دوپامین کند می شود. و این کنایه بی رحمانه است: شما در واقع هنوز آرام نشده اید زیرا دو روز اول را در حالت هیجان عصبی شدید گذرانده اید، نه استراحت. سقوط مانند یک ناامیدی است. در واقع این سیستم عصبی شماست که دنده را تغییر می دهد.

قوس عاطفی سه روزه ای که هیچکس به شما هشدار نمی دهد

روانشناسان سفر یک الگوی احساسی قابل توجه ثابت را در بین گروه های جمعیتی، مقاصد و سبک های مختلف سفر ثبت کرده اند. کم و بیش اینطور می گوید:

• روز 1-2: ورود بالا افزایش آگاهی حسی، هیجان و انرژی ناشی از تازگی و آرامش در نهایت دوری.
• روز 3: چاله آبیاری. خستگی ما را فرا می گیرد. استرس انباشته در سطوح لجستیک سفر. تحریکات کوچک بزرگتر از آنچه باید احساس می شود. تعجب می کنید که آیا مقصد درستی را انتخاب کرده اید.
• روز 4-5: شهرک سازی با فرض اینکه روز سوم را بدون فاجعه پشت سر بگذارید، سیستم عصبی در نهایت به استراحت واقعی فرو خواهد رفت. طعم غذا بهتر است. پیاده روی راحت تر است. دست از چک کردن گوشی خود بردارید
• روز 6-7: حالت تعطیلات واقعی تناقض: این زمانی است که بیشتر مردم در حال بسته کردن چمدان های خود برای رفتن به خانه هستند.

این قوس توضیح می دهد که چرا یک تعطیلات یک هفته ای اغلب رضایت بخش نیست. شما سه روز را صرف آماده‌سازی سیستم عصبی خود برای استراحت می‌کنید، به حالت حداکثر تعطیلات می‌روید و بلافاصله باید این روند را معکوس کنید. نقطه شیرین (روزهایی که سفر در واقع بازسازی وعده داده شده را انجام می دهد) روزهای چهارم تا هفتم است. اکثر آمریکایی ها هرگز به آنجا نمی رسند.

چرا آمریکایی ها به ویژه آسیب پذیر هستند

یک دلیل ساختاری وجود دارد که چرا مسافران آمریکایی تمایل دارند روز سوم خود را با شدت بیشتری نسبت به همتایان اروپایی خود سپری کنند. آمریکایی ها به طور متوسط ​​11 تا 14 روز در سال مرخصی با حقوق می گیرند و بخش قابل توجهی از آنها از همه آنها استفاده نمی کنند. وقتی به تعطیلات می‌روید، وزنی را به همراه دارد که نشان‌دهنده یک سال کامل فرار است. فشار روانی برای داشتن یک زمان خارق‌العاده بسیار زیاد است و این فشار به خودی خود واکنش استرس را فعال می‌کند، دقیقا برعکس آرامش.

در مقابل، کارگران آلمانی و فرانسوی، چهار تا شش هفته در سال مرخصی می گیرند. یک سفر خاص لازم نیست همه چیز باشد. مخاطرات کمتر است. سیستم عصبی نیازی به عملکرد ندارد. این یک تفاوت فرهنگی انتزاعی نیست: نتایج فیزیولوژیکی قابل اندازه گیری متفاوتی ایجاد می کند. سطح کورتیزول در افرادی که مرتب به تعطیلات می روند سریعتر کاهش می یابد، زیرا هر تعطیلات بار عصبی تنها بودن را به دوش نمی کشد.

روز 3 واقعا به شما چه می گوید

ارزش این را دارد که به جای جلو رفتن با خلبان خودکار به ناراحتی روز سوم گوش کنید. چیزهایی که آدرنالین ورود آنها را سرکوب می کرد به سطح می آیند. روابط تحت تنش قابل مشاهده است. تنهایی که بر آن غلبه می کردی به تو می رسد. نارضایتی از زندگی همیشگی‌تان که امیدوار بودید سفر حل شود، معلوم می‌شود که در چمدان دستی‌تان با شما سفر کرده است.

این دلیلی برای ترک سفر نیست. دلیلی برای استفاده صادقانه تر از آن است. مسافرانی که روز سوم را به عنوان داده (به عنوان نشانه ای در مورد نیازهای زندگی واقعی خود) در نظر می گیرند، تمایل دارند با چیزی ارزشمندتر از عکس به خانه برگردند. آنها با یافتن خود در جایی جدید برمی گردند، که در تمام طول این مدت نکته اصلی همین بود.

چگونه از روز 3 زنده بمانیم (و بقیه سفر را حساب کنیم)

تنظیمات عملی برای افرادی که هر روز تعطیلات را بیش از حد برنامه ریزی می کنند، ساده اما ضد فرهنگی هستند:

• روز سوم را عمداً بدون برنامه رها کنید. هیچ موزه، هیچ کوهپیمایی، و هیچ رستورانی که باید حتما ببینید وجود ندارد. بگذارید حائلی باشد که از نظر بیولوژیکی باید باشد.
• از تعبیر کمبود انرژی به عنوان یک تعطیلات ناموفق دست بردارید. بدنت شکسته نیست شما در حال پردازش انتقال از هوشیاری بالا به استراحت واقعی هستید.
• در برابر وسوسه مرور آنچه که «باید» انجام دهید مقاومت کنید. هر مقایسه با سفر اینستاگرامی دیگران، کورتیزول را به سیستم عصبی اضافه می کند که در حال حاضر سعی در کاهش آن دارد.
• یک وعده غذایی خانوادگی بخورید. تازگی بی امان هر وعده غذایی که یک ماجراجویی است، به عنوان عامل استرس روز سوم دست کم گرفته می شود. یک بشقاب غذای ساده و قابل تشخیص بیشتر از آنچه مردم انتظار دارند انجام می دهد.
• بی هدف جایی بنشین بدون مقصد، بدون کرونومتر، بدون بهره وری. این برای هر کسی که در فرهنگ کار آمریکایی بزرگ شده است، هدر دادن به نظر می رسد. در واقع، این نکته است.

این الگو در هر سفر تکرار می شود تا زمانی که با آن کار کنید

مسافران باتجربه رسیدن به نقطه ای را توصیف می کنند که روز سوم تقریباً راحت می شود و در ناراحتی اش آشناست. آنها می دانند که در راه است. آنها می دانند چه اتفاقی می افتد. آن‌ها فاجعه‌آمیز مسطح‌سازی را متوقف می‌کنند تا زمانی که در کل سفر حکم صادر شود. این مهارت واقعی سفر است که هیچ لیست بسته بندی یا ترفند رزرو نمی تواند جایگزین آن شود: توانایی حضور در روزهای سخت در بین این دو، بدون تحمیل اشتیاق یا رها کردن کشتی. این ظرفیتی است که از طریق تکرار ایجاد می شود، نه با یک مکاشفه. اما اولین باری که احساس کردید کار می‌کند، اولین باری که با حمام روز سوم می‌نشینید و اجازه می‌دهید بدون درام روی شما بشوید، چیزی برای همیشه در نحوه سفرتان تغییر می‌کند.

روز سوم قیمت پذیرش نسخه سفر است که واقعاً چیزی را در شما تغییر می دهد. مسافرانی که این را درک می‌کنند دیگر از آن نمی‌ترسند و آن را به عنوان یک آستانه در نظر می‌گیرند. در طرف دیگر آن روز بد خاص، بهترین قسمت هر سفری است که تا به حال داشته اید.

مرتبط