تائوس از سال 1915 خود را مستعمره هنرمندان نامیده است. هنرمندانی که در آنجا زندگی می کنند اکنون به سختی می توانند اجاره خانه را بپردازند.

ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. این بدان معناست که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما … شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.

هویت تائوس، نیومکزیکو به عنوان یک مستعمره هنری به سال 1898 بازمی‌گردد، زمانی که نقاشان برت گیر فیلیپس و ارنست بلومنشاین در سفری در منطقه چرخ واگن را شکستند و، مجذوب نور و مناظر، تصمیم گرفتند در آنجا بمانند و در نهایت انجمن هنرمندان تائوس را در سال 1915 تأسیس کردند. اوکیف، که زمان زیادی را در جهان گسترده گذراند. تائوس و منطقه شمالی نیومکزیکو و از چشم انداز آن به عنوان مرکزی برای کار خود یاد کرد و D.H. Lawrence که در سال 1920 در مزرعه ای خارج از شهر زندگی می کرد. طعنه ای که در دو دهه گذشته آشکار شده است واضح است: شهری که کل برند فرهنگی آن بر پایه پناهگاهی قابل دسترس برای هنرمندان کار استوار است، به مکانی تبدیل شده است که هنرمندان شاغل به طور فزاینده ای توانایی پرداخت هزینه زندگی را ندارند.

چه چیزی در اصل تاوس را از دیگر مستعمرات هنری متمایز می کرد؟

تائوس فقط یک پس‌زمینه منظره‌ای نبود که هنرمندان در برابر آن مغازه‌های خود را راه‌اندازی کردند: شهر در مجاورت تائوس پوئبلو، یک جامعه بومی آمریکا قرار دارد که تقریباً هزار سال است که به طور مداوم در آن سکونت داشته‌اند و امروز یک پوبلو زنده و کاربردی است، نه یک مکان تاریخی. این ترکیبی از فرهنگ عمیق بومی، تاریخ استعمار اسپانیا که به قرن هفدهم می رسد، و کیفیت خاص نور بیابان در ارتفاع تقریباً 7000 فوتی، به هنرمندان تائوس اوایل قرن بیستم موضوع و محیط بصری واقعاً متمایز از دیگر مستعمرات هنری آمریکا در آن دوره، که بیشتر آنها در اطراف مناظر متعارف اروپا یا مناظر شرقی متمایز بودند، داد. حامی ثروتمند میبل دوج لوهان که در سال 1917 به تائوس نقل مکان کرد و با مردی پوئبلو به نام تونی لوجان ازدواج کرد، به یکی از شخصیت‌های اصلی کلنی هنری تبدیل شد و از ارتباطات و پول خود برای جذب فهرست قابل توجهی از نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران برای بازدید یا اقامت در شهر در دهه‌های بعد استفاده کرد.

آن قرن هویت هنری مستمر، زیرساخت نهادی واقعی را ایجاد کرد که اکثر مقاصد هنری جدید فاقد آن هستند: موزه هنر هاروود، موزه هنر تائوس، و ده‌ها گالری در کنار میدان تاریخی، عمق زیرساخت‌های فرهنگی را به شهر می‌دهند که با جمعیت حدود 6000 نفری آن نامتناسب است.

برخی از هنرمندان شاغل با نقل مکان به جوامع نزدیک و مقرون به صرفه‌تر مانند Peñasco یا Arroyo Seco واکنش نشان داده‌اند، در حالی که نمایندگی خود را در گالری‌ها یا فضاهای استودیو گاه به گاه در خود تائوس حفظ می‌کنند، و عملاً به‌جای زندگی کامل در درون آن، به سمت هویت مستعمره هنری رفت و آمد می‌کنند. این الگو نشان‌دهنده روند گسترده‌تری است که در مقاصد هنری گران‌قیمت آمریکا آشکار می‌شود، جایی که مرکز جغرافیایی یک جامعه هنری و مرکز جغرافیایی که هنرمندان کنونی آن می‌توانند از عهده زندگی برآیند، به طور فزاینده‌ای، گاهی با فواصل قابل‌توجه، بدون تغییر نام تجاری یا درک عمومی از مقصد هنری اصلی تغییر کرده‌اند تا این تغییر را منعکس کند.

چرا مقرون به صرفه بودن تبدیل به بحران هویت شده است؟

قیمت املاک و مستغلات تائو در دهه گذشته به شدت افزایش یافته است که ناشی از همان الگوی گسترده‌تری است که در حال تغییر شکل شهرهای کوهستانی و بیابانی در سراسر غرب است: کارگران دور افتاده و خریداران خانه دوم با درآمدهای ساحلی که دستمزدهای محلی را پیشنهاد می‌کنند که هنوز به شدت در گردشگری، مهمان‌نوازی و بازار هنرهای متوسط ​​متکی است. هنرمندان شاغلی که ممکن است یک نسل پیش از فروش گالری‌ها و مشاغل محلی پاره‌وقت حمایت می‌کردند، به طور فزاینده‌ای درمی‌یابند که ریاضیات دیگر جواب نمی‌دهد، و هنرمندان جوان‌تر به‌طور خاص هزینه زندگی تائوس را دلیلی می‌دانند که می‌توانند از آنجا بازدید کنند یا به نمایشگاه بروند، اما در واقع نمی‌توانند مانند نسل‌های قبلی در شهر نقل مکان کنند و استودیو کاری بسازند. همین پویایی در دیگر مقاصد هنری قدیمی (سانتافه، سدونا، بخش‌هایی از مین ساحلی) که در آن دهه‌ها برندسازی مستعمره‌های هنری در نهایت ثروتی را جذب کرد که از هنرمندان فعالی که حضورشان در ابتدا اعتبار فرهنگی شهر را ایجاد کرد، جدا شد.

با وجود کاهش قیمت، چه چیزی واقعاً هنوز کار می کند

• منطقه گالری پلازای تاریخی تائوس همچنان یک بازار هنری تجاری فعال و واقعی است، نه یک پس‌زمینه صرفاً توریستی.
• Taos Pueblo به عنوان یک جامعه زنده با ساعات بازدید عمومی محدود و احترام به حریم خصوصی ساکنانش به فعالیت خود ادامه می دهد.
• چندین برنامه اقامت و بورسیه هنرمندان به طور خاص هنرمندان شاغلی را هدف قرار می دهند که نمی توانند به مدل سنتی گالری و استودیو دسترسی داشته باشند.
• دره اسکی تائوس، در فاصله کوتاهی از شهر، علاوه بر هویت هنری، اقتصاد گردشگری فصلی جداگانه ای را نیز به آن اضافه کرده است.

آنچه بازدیدکنندگان تجربه می کنند در مقابل آنچه ساکنان تجربه می کنند

رابطه خود تائوس پوئبلو با اقتصاد هنر اطراف لایه دیگری از پیچیدگی را اضافه می کند، زیرا هنرمندان پوئبلو از مدت ها قبل سفال، جواهرات و دیگر آثار سنتی را تولید و به فروش رسانده اند که قرن ها قبل از تأسیس کلنی هنری در سال 1898 است، به این معنی که قاب “از سال 1915” که بر اکثر بازاریاب های گردشگری مسلط است، به طور سنتی بر هنر قدیمی خود نادیده می گیرد. شرایط، جدا از اقتصاد منطقه گالری ساخته شده در اطراف آن با هویت یک کلونی هنری که اخیراً وارد شهر شده است.

بازدیدکننده‌ای که امروز در تائوس پلازا قدم می‌زند دقیقاً هویت مستعمره هنری را می‌بیند که شهر برای بیش از یک قرن پرورش داده است: معماری خشتی، گالری‌های فعال، تمرکز واقعی هنرهای بصری غیرمعمول برای شهری به این بزرگی. چیزی که همان بازدیدکننده نمی بیند، تعداد قابل توجهی از هنرمندان فعال است که مجبور شده اند شهر را به طور کامل ترک کنند، به جوامع ارزان تر مجاور نقل مکان کنند و برای فروش کار یا تدریس کلاس ها به اطراف نقل مکان کنند، که عملاً از مشارکت کامل در هویتی که در وهله اول تائوس را روی نقشه قرار داده است، حذف شده اند. این شکاف بین هویت تجاری‌شده و واقعیت اقتصادی زیست‌شده به پایدارترین و کم‌حل‌نشده‌ترین تنش شهر تبدیل شده است، نسخه‌ای از همان داستان که تقریباً در تمام مقاصد هنری آمریکا به‌قدری قدیمی پخش می‌شود که قبل از اینکه هزینه‌های مشارکت در آن شهرت فراتر از آنچه که خود هنرمندان می‌توانستند بپردازند، شهرتی واقعی به دست آوردند.

مرتبط