ممکن است از شرکت های ذکر شده در این پست درآمد یا محصولاتی کسب کنیم. به این معنی که اگر روی لینک کلیک کنید و کالا را خریداری کنید، کمیسیون کوچکی دریافت می کنم بدون هیچ هزینه اضافی برای شما… شما فقط به تکمیل صندوق سفر خانواده ما کمک می کنید.
ذهن های بزرگ اغلب با اجتناب از حرکت، جهان را به حرکت در می آوردند. برخی از جمعیت می ترسیدند، برخی دیگر در مورد میکروب ها وسواس داشتند، و تعدادی هواپیما یا آب های آزاد را به طور کلی طرد کردند. سفر در زمان آنها می توانست آهسته، کثیف و پرخطر باشد، اما اضطراب آنها بسیار فراتر از جاده های ضعیف بود. نامه‌ها، یادداشت‌های روزانه و عادت‌های سرسختانه، افرادی را نشان می‌دهند که آیین‌هایی را برای احساس امنیت انجام داده‌اند، از محرک‌ها اجتناب می‌کنند یا اصولاً قاره‌ها را نادیده می‌گیرند. کنایه حاد است. حتی زمانی که چهار دیواری و یک میز قابل پیش بینی را ترجیح می دادند، کار آنها خیلی پیش رفت.
نیکولا تسلا، میسوفوبیا و کنترل آیینی
تسلا با سفر به گونه ای رفتار می کرد که گویی خطرات آزمایشگاهی است. او از دست دادن پرهیز می کرد، اشیا را می شمرد و از روال های هتل خواستار بود که افراد غریبه و سطوح را از هم دور نگه می داشت. رستوران‌ها مورد بازجویی قرار گرفتند، ظروف بازرسی شدند، و انبوهی از حوله‌های تمیز مانند سپر دنبال شدند. او فقط زمانی سفر می کرد که کار ایجاب می کرد و تدارکات می توانست با استانداردهای او تطبیق داده شود. نتیجه یک رویکرد بدون سهولت بود. آزمایشگاه‌ها جایگزین نقاط مرجع شدند، و حرکت تنها زمانی قابل تحمل به نظر می‌رسید که همه چیز مانند یک ابزار مدرج شده کلیک کند.
امیلی دیکنسون، عقب نشینی آگورافوبیک
دیکنسون دنیای خود را به آمهرست و سپس به چند اتاق که زبان در آن سرگردان بود محدود کرد. او ازدحام را غیرقابل تحمل و تشریفات را بدتر می‌دید، بنابراین اجازه داد که نامه‌ها جایگزین ملاقات‌ها شوند و تماس‌گیرندگان را در قسمت امن یک در نگه داشت. باغ، آشپزخانه و آب و هوا از طریق یک شیشه، جهانی را به اندازه کافی بزرگ برای قرن ها تشکیل دادند. سفرها او را وسوسه نکرد، اما اشعار از مسافت هایی عبور کردند که کالسکه او هرگز نمی پیمود. او یک مدار ثابت را انتخاب کرد و کهکشان ها را روی آن نوشت.
اسحاق آسیموف، مسافر زمینی مغرور
آسیموف به قدری از پرواز بیزار بود که یک حرفه کامل در مورد قطار و کشتی طراحی کرد. کنوانسیون‌ها از ماه‌ها قبل برنامه‌ریزی می‌شد تا عبور از اقیانوس‌ها توسط کشتی‌های اقیانوس‌پیما انجام شود، در حالی که بیشتر سفرها روی ریل با کتابی در دست انجام می‌شد. او در مورد ترس شوخی کرد و سپس از زیر سوال بردن آن خودداری کرد. به هر حال بهره وری سر به فلک کشید. کتابخانه‌ها، کافی‌شاپ‌ها و برنامه‌های ثابت بر پل‌ها و آشفتگی‌های هواپیما برتری می‌بخشند. اگر پرواز تنها گزینه بود، طرح را تغییر دادم و به نوشتن ادامه دادم.
جان مدن، اتوبوس به جای هواپیما
مدن یک قسمت از وحشت را به یک مدل تدارکات جدید تبدیل کرد. Madden Cruiser جایگزین خطوط هوایی شد و شهرهای NFL را مانند یک استودیوی رولینگ توسط بین ایالتی به هم متصل کرد. برنامه روی کاغذ بی‌رحمانه به نظر می‌رسید، اما اتوبوس او را آرام و حاضر می‌کرد، با جلسات فیلم در غذاخوری‌ها و صحبت‌های فوتبال در ایستگاه‌های بنزین. فرودگاه ها از کار ناپدید شدند. این نشان داد که کار ملی می‌تواند با سرعت بزرگراه، با بسته‌بندی ساندویچی، نوار بازی، و زمان نمایش سیگنال بوق عمل کند.
چارلز داروین، علم در حالی که سرگیجه دارد
داروین از اقیانوس نمی ترسید بلکه آن را مجازات می کرد. امواج بیگل او را برای هفته‌ها بدبخت می‌کرد، و با این حال هر زمان که عرشه‌ها آرام می‌شد یا کاپیتان آب‌های آرامی پیدا می‌کرد، به جمع‌آوری ادامه می‌داد. او از طریق حالت تهوع می نوشت، بین قسمت ها فهرست نویسی می کرد و با هر یاروی آرام مانند یک درمانگاه رفتار می کرد. این سفر زیست شناسی را بازسازی کرد در حالی که یک حقیقت شخصی را تأیید کرد. اگر راه‌آهن از اقیانوس‌ها عبور می‌کرد، بلیت می‌خریدم و از راننده تشکر می‌کردم.
هاوارد هیوز، اضطراب میکروب بلند
هیوز مسیرهای رکوردی را طی کرد و سپس از دستگیره های درهای هتل پنهان شد. خلبانی او را هیجان زده کرد، اما آلودگی او را به وحشت انداخت، بنابراین تیم ها اتاق ها را استریل کردند، تماس را تمرین کردند و اقلام را با لایه هایی از نوار و دستمال مهر و موم کردند. زمانی که کسب و کار نیاز به سفر داشت، تشریفات آنقدر رشد می‌کردند که فاصله ساده‌تر از نزدیکی به نظر می‌رسید. هواپیماها از صحراها با لطف گذشتند. اسکریپت های شستن دست ها بیشتر از جلسات دوام داشت. مسیر پرواز تمیز و سریع بود. فرود اغلب به انزوا و نور فلورسنت ختم می شد.
مارسل پروست، پیش نویس، گرد و غبار و ایستادن
آسم، آلرژی و وسواس به پیش نویس سفر را به یک خطر برای سلامتی و یک تهدید خلاق تبدیل کرد. پروست اتاق خواب خود را با چوب پنبه پوشانده بود، هوا و نور را کنترل می کرد و گردش های طولانی مدت را به عنوان قمار انرژی تلقی می کرد که ترجیح می داد در صفحات صرف شود. این سفرها به یادگار اتفاق می‌افتند که از شام، شایعات و پیاده‌روی‌های سال‌های قبل به هم پیوسته بودند. تخت تبدیل به پاسپورت شد. او چندین دهه را بدون ترک آن پشت سر گذاشت و ترس از بیرون را به دنیایی درونی تبدیل کرد که پر از صداها بود.
امانوئل کانت، روال جاده
کانت به ندرت کونیگزبرگ را ترک می کرد، و نه فقط برای کار. روتین فلسفه او در حرکت بود. پیاده‌روی‌ها در همان زمان آغاز شد، کنفرانس‌ها به‌هنگام برگزار می‌شد، و غافلگیری‌های سفر، مبادله بدی برای وضوح خاموش به نظر می‌رسید. دوستان به شوخی گفتند که او می تواند ساعت را تنظیم کند. او جوک را بدون انحراف پاسخ داد. ایده ها بسیار متفاوت بود، دانش آموزان به او هجوم آوردند، و نیاز به بستن چمدان هرگز بر کنجکاوی خفیف غلبه نکرد.
HP Lovecraft، ناراحتی به عنوان کد پستی
لاوکرافت در مورد فواصل کیهانی نوشت و در عین حال سفر واقعی را به عنوان مدرک تلقی کرد. او خیابان‌های آشنا، رستوران‌های ارزان‌قیمت و پیاده‌روی‌های آخر شب را که پشت میزش ختم می‌شد، ترجیح می‌داد. نقل مکان به شهرهای بزرگتر نامه های طولانی در مورد سروصدا، نگرانی و آرامش بازگشت به ریتم نیوانگلند به همراه داشت. او از ویرانه ها و خطوط ساحلی نزدیک خانه بازدید کرد و به تخیل خود اجازه داد بقیه کارها را انجام دهد. نگرانی به داستان ها دامن زد. بلیط اختیاری بود. ترس همیشه به موقع می آمد.
سایر پست های وبلاگ که ممکن است دوست داشته باشید
